Makam büyüdükçe vatandaş küçülüyor mu?

TİSKİ Genel Müdürü İbrahim Kul’un annesinin cenazesi, partili partisiz çok sayıda insanı bir araya getirdi. Başsağlığı dilemek isteyen vatandaşların oluşturduğu uzun sıra, hem Kul ailesine gösterilen vefanın hem de cenazeye olan yoğun katılımın açık göstergesiydi.

Ancak kulislerde konuşulan, kalabalığın büyüklüğünden çok o kalabalığın içinde yaşanan bir görüntü oldu.

Vali Tahir Şahin beraberinde AK Parti İl Başkanı Sezgin Mumcu ile birlikte, sırada bekleyen vatandaşların önünden geçerek doğrudan cenaze yakınlarının bulunduğu bölüme yöneldi. Orada bulunan bazı vatandaşların aktardığına göre, geçiş sırasında ne bir selam verildi ne de uzun süredir sırada bekleyen insanlara kısa bir nezaket gösterildi.

Tepki de tam burada yükseldi:

“Biz burada insan değil miyiz? Seçim zamanı karşımızda el pençe duranlar, bugün bizi yok sayıp önümüzden geçiyor.”

Aslında bu cümle, yalnızca cenazede yaşanan birkaç dakikalık bir kırgınlığı anlatmıyor. Siyasetle vatandaş arasındaki mesafenin nasıl büyüdüğünü, makamın kimi zaman insanın önüne nasıl geçtiğini de özetliyor.

Vatandaş, seçimden seçime hatırlanacak bir kalabalık değildir. Makam sahipleri geldiğinde kenara çekilecek bir dekor hiç değildir. Makam büyüdükçe vatandaş küçülüyorsa, orada sorgulanması gereken makamın ağırlığı değil, o makamın nasıl taşındığıdır.

Üstelik söz konusu yer bir cenazedir. Acının olduğu yerde unvanların sesi kısılır, insanlık öne çıkar. Cenazede protokolün önceliği olabilir ama nezaketin istisnası olmaz. Orada vali de il başkanı da sırada bekleyen vatandaş da aynı acının karşısında insandır.

Çünkü vatandaşın hafızası sandıktan sandığa çalışmaz. Gördüğünü de görmezden gelindiğini de kaydeder.

Bazen siyasetin aylarca kuramadığı cümleyi, sırada bekleyen bir vatandaş birkaç saniyede kurar. Ve o cümle, bütün protokolün önüne geçer:

Makamınız ne kadar yüksek olursa olsun, vatandaşı görmediğiniz anda küçülürsünüz.