Bir Çocuğun Çocukluğunu Kim Geri Verecek?

Sesli Dinle A− A+ Kaydet Bazı çocuklar büyümeyi değil, yeniden çocuk olabilmeyi bekler…

Bir çocuğun saçları döküldüğünde yalnızca saçları mı eksilir hayattan?

Sabah aynanın karşısına geçip saçlarını tarayan, annesine hangi elbiseyi giyeceğini soran, okulda arkadaşlarıyla kimin daha hızlı koştuğunu tartışan bir çocuk… Bir gün kendisini hastane odasında, kolunda serumla, takvim yapraklarına bakarken buluyor. Yaşıtları teneffüs zilini beklerken o, tedavisinin bitmesini bekliyor.

Birileri büyüyünce ne olacağını hayal ederken o, belki de yalnızca yarın eve dönebilmeyi diliyor.

İnsanın boğazına bir şey düğümleniyor, değil mi?

Biz çocukluğu ne çok yanlış tarif ediyoruz bazen. Çocukluk; oyuncaklardan, rengârenk kıyafetlerden, doğum günü pastalarından ibaret sanıyoruz. Oysa çocukluk, bir sabah hiçbir şeyden korkmadan uyanabilmektir. Kirlenmekten çekinmeden koşmak, düşüp dizini kanatmak, annene kızıp beş dakika sonra boynuna sarılmaktır.

Bir gününün nasıl geçeceğini düşünmeden yaşayabilmektir.

Lösemiyle mücadele eden bir çocuğun elinden bazen bütün bu sıradanlıklar alınır. Hastane odaları, ilaç saatleri, kontroller ve bekleyişler hayatının bir parçası olur. Fakat onun içindeki çocuk hiçbir yere gitmez. Hâlâ oyuncak ister, hâlâ arkadaşlarını özler, hâlâ doğum gününde mum üflemek ister.

Belki de bizim en büyük yanılgımız, hastalığı gördüğümüzde çocuğu unutmak.

Oysa karşımızda yalnızca bir hasta yok; hayalleri, korkuları, merakları ve yaşamak istediği kocaman bir dünyası olan bir çocuk var.

Çocuğunun başucunda saatlerce oturup onun yüzündeki en küçük değişikliği bile fark eden anneler. Kendi uykusunu, açlığını, korkusunu unutan; çocuğu "Anne, iyileşecek miyim?" diye sorduğunda gözlerinin içindeki fırtınayı saklayıp gülümseyen anneler...

Ailelerin dini değerleri çocuklara öğretirken baskı ve korku yerine sevgi, anlayış ve rehberliği esas alması; aksi halde çocukları dinden bile uzaklaştırabilir.