Her 10 Kasım’da sorarım: Sen bugün öldün mü?

Demokrat Kocaeli Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Mevlüt Soysal'ın yazısı;

KAYDIRAKTAN kayarken bir anda aklına gelmişçesine içinde senin adının geçtiği marşı söylemeye başladı. Bir başka kız çocuğu da salıncakta sallanıyordu. Dikkat kesildi. Başını kaydırağa çevirdi. Önce sessizce mırıldandı. Sonra bağırdı.

Kaydıraktan kayana salıncakta sallananın sesi. Tahterevallide bir yere bir göğe süzülenler alkış tuttular. Koro oldular. Sesler büyüdü. Alkışlar büyüdü. Tebessümler büyüdü. Marşlar büyüdü. Umut büyüdü. İnanç büyüdü.

Yediydiler ve yetmişindeymişçesine görmüş geçirmiş gibiydiler. Yediydiler ve yaşlarından çok büyük bir inancın içindeydiler. Yediydiler ve söz konusu sen olduğunda bir anda büyümüştüler.

Bense biliyordum; sen kimi zaman parktaki biz kız çocuğunun şarkı söyleme özgürlüğü idin. Özgürlük mutluluktu. Hürriyet en değerlisiydi. Ve içinde senin adının geçtiği marş, en kalpten teşekkürdü. Anmaydı. Vefaydı. Minnetti. Özlemdi;

Ben ne çok şey biliyordum! Acılı coğrafyaların hikâyelerini hiç durmadan dinliyordum. O uzak şehirlerin çocukları aklıma geliyordu. Üzülüyordum.

Hiç marş söylememiş çocuklar vardı kimi coğrafyalarda. Yedisinde, yetmişinde gibi gözlerinden acı damlaları düşen çocuklar… Boyunları bükük, dizleri kırık, sesleri kısık, hayalleri yıkık… Kimileri baskı altında… Kimileri tehdit ediliyor.

Kimilerine ölüm gösteriliyor. Sıtmaya razı ediliyorlar. Kimileri bombalar altında kalmış. Kimileri ölmüş! Kimileri yok!

Bundandır kucağındaki bebeğin saçlarını tararken içinde senin adının geçtiği marşı söyleyen yedisinde bir çocuğun kurduğu her cümle gerçektir, yürektendir; hiçbir kelime öylesine değildir. O çocuk, her sözün anlamını kalbinde hissederek mırıldanmaktadır.

Sesi kendinden güçlü çıkmaktadır bu yüzden! Yaşı yaşından büyük olmaktadır, sana duyduğu sevgi yüzünden…

Herkes bilsin; bu coğrafyada matematikten önce, kimyadan önce, Mustafa Kemal anlaşılmaktadır;

İnsanlar yaşarken zafer kazanırlardı. Bir savaş, bir yarış, bir oyun… Zaferin adı her ne olursa olsun, insan onu elde ederken yaşardı. İnsan nefes alır, konuşur, yürür, koşardı. Ama biri vardı ki, öldüğünde de zafer kazanıyordu. O sendin…

Nitekim yedi yaşındaki bir kız çocuğu içinde adın geçen marşı söylediğinde yenilen birileri vardı bu ülkede. Başlarını eğip karanlığa doğru yol alan… Pis kokulu bataklıklarında debelenen birileri vardı. Kaybedişlerinin verdiği hüzünle kaşlarını daha çok çatanlar her yerdeydi.

Sen yaşamazken de birilerine kaybettiriyordun;

Ve bitmemişti hala söyleyeceğimiz şarkılar…

Ama ben görüyordum; yedisinde bir kız çocuğu içinde senin adının geçtiği bir marşı söylüyordu coşkuyla. Yeni sesler ekleniyordu o sese. Sesler büyüyordu. Sesler yeri göğü inletiyordu. Çocuklardan bir koro oluşuyordu istemsizce.

Biliyordum; özgürlük, bağımsızlık, hukuk, demokrasi ve çağdaş dünya ordusunun yeni neferleriydi onlar.