Atatürk’ü özledik demek yetmez; anlamak da lazım

Takvimler 10 Kasım’ı gösterdiğinde, bu toprakların üzerinde yaşayan milyonlar için zaman adeta saat 09.05’te sabitlenir.

Siren sesleri sokakları doldurur, hayat birkaç dakikalığına durur ve herkes içsel bir sükûnete bürünür. Bu coğrafyanın en güzel, en asil ortak paydalarından biridir Atatürk’e duyulan saygı ve özlem.

Ancak her 10 Kasım’da yinelenen o derin sessizlik, bize hep aynı hayati soruyu fısıldar: Biz O'nu gerçekten anlıyor muyuz, yoksa sadece anmakla mı yetiniyoruz?

Gazi Mustafa Kemal Atatürk, heykelleri dikilecek, sadece portreleri asılacak ya da hakkında ezbere hamasi cümleler kurulacak sıradan bir lider değildir.

O, bir milletin küllerinden yeniden doğmasını sağlayan bir akıl, bir bilim ve bir vizyon insanıdır.

O'nu anmak; her 10 Kasım’da siyah kurdeleler takmak, iki satır hüzünlü şiir okumak ya da sadece geçmişin gururuyla avunmak değildir.

Gerçek anlamda anmak, O'nun bıraktığı mirası günümüzün meseleleriyle buluşturmak, aklın ve bilimin rehberliğinden sapmamaktır.

Bugün dönüp baktığımızda, Atatürk’ün en büyük eseri olan Türkiye Cumhuriyeti'ni korumanın ve yüceltmenin yolunun, O'nun düşünce sistemini doğru kavramaktan geçtiğini daha net görüyoruz.

Çünkü Atatürkçülük, dogmatik bir dogma veya değişmez kalıplar bütünü değildir. Tam aksine, "Eğer bir gün benim sözlerim bilimle ters düşerse, bilimi seçin" diyebilecek kadar akılcı, dinamik ve geleceğe dönük bir zihniyet devrimidir.

O'nu anlamak; cehaletle savaşmayı, sorgulamayı, akıl ve bilimi her şeyin üstünde tutmayı gerektirir.

Bugün eğitimden ekonomiye, sanattan toplumsal barışa kadar yaşadığımız her krizde, Atatürk’ün "Hayatta en hakiki mürşit ilimdir" düsturuna ne kadar çok ihtiyaç duyduğumuz aşikardır.

Ülkenin kalkınmasını fabrikalarda, tarımda, sanatta, hukukun üstünlüğünde ve en önemlisi özgür düşünen bireylerde arayan o devrimci ruhu bugüne taşıyamadığımız sürece, anma törenlerimiz eksik kalmaya mahkûmdur.

Atatürk, "Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır" derken, aslında sorumluluğu devralacak nesillere yani bizlere sesleniyordu. Cumhuriyet'i korumak, sadece sınırları savunmak değil; onun değerlerini, adaletini, eşitliğini ve aydınlık yüzünü yaşatmak demektir.

Bugün, 10 Kasım’ın hüzünlü atmosferinde başımızı iki elimizin arasına alıp şapkamızı önümüze koyalım. Atatürk’ün portresine bakıp sadece "özledik" demek yetmez; "O'nun açtığı yolda, gösterdiği hedefe" gerçekten yürüyebiliyor muyuz diye kendimize dürüstçe soralım.

Çünkü O'nu gerçekten anladığımız gün, ne siren seslerine hüzün karışacaktır ne de geleceğe dair kaygılarımız olacaktır. O gün, sadece bir lideri anmanın ötesinde, O'nunla aynı ideali paylaşmanın gururunu tam anlamıyla yaşayacağız.

Saygı, özlem ve bitmeyen bir sorumluluk bilinciyle...