Gönül duvarlarımızı turuncuya boyadık

Lösemi, kemik iliğinde kan hücrelerinin üretimini bozan, normal gelişmesi gereken hücrelerin kontrolsüz çoğalmasıyla ortaya çıkan bir kanser türü. Çocuklarda en sık görülen kanser türlerinden biri. Halsizlik, solukluk, açıklanamayan morluklar, uzun süren ateş ve kemik ağrıları belirtiler arasında yer alır.

Ancak bu belirtiler tek başına tanı koymak için yeterli değil. Üstelik lösemi bulaşıcı değil. Bir çocuğa sarılmak, yanına oturmak değil; bilgisizlik ve ön yargı onu yalnızlaştırır. Hastalığın kesin nedeni ise çoğu çocukta bilinmemekte.

Dünya Sağlık Örgütü, her yıl 0–19 yaş grubunda yaklaşık 400 bin çocuğa kanser tanısı konulduğunu bildiriyor. Yüksek gelirli ülkelerde çocukların yüzde 80’inden fazlası iyileşebilirken düşük ve orta gelirli ülkelerde bu oran yüzde 30’un altında kalıyor.

Demek ki umut, yalnızca tıbbın değil, sağlık hizmetlerine eşit erişimin de meselesi. Ankara’nın kalbinde LÖSEV, yıllardır bu mücadelenin önemli adreslerinden biri. LÖSANTE’nin 400 yataklık kapasitesinin yalnızca 200 yatağının kullanılabildiğine ilişkin açıklamalar kamuoyuna yansıdı.

Çocukların tedaviye ihtiyaç duyduğu bir ülkede, hastanenin tam kapasiteyle çalışmasının önündeki engeller artık açıklıkla konuşulmalı; ruhsat ve kapasite sorunu çözüme kavuşturulmalı. İlaçların geri ödeme listelerinde yer alması kadar, ihtiyaç duyulan anda ailelere ulaştırılması da güvence altına alınmalı.

Kâğıt üzerindeki hak, çocuğun tedavisine zamanında ulaşmıyorsa eksik. Hiçbir aile, evladının ilacına ulaşabilmek için çaresizlik içinde kapı kapı dolaşmamalı. Peki, biz ne yapabiliriz? Öncelikle bu çocukları hastalıklarından ibaret görmemeli, okulda ve sosyal hayatta dışlamamalıyız.

Tedavi sürecinde bağışıklık sistemleri hassaslaşabildiği için hijyen hayati önem taşır. Oyuncak bağışlamak isteyenler, kullanılmış ürünler göndermek yerine LÖSEV’in kabul koşullarına uymalı; yalnızca sıfır, ambalajı açılmamış oyuncakları vakfın yönlendirmesi doğrultusunda ulaştırmalı.

En güzel iyilik, iyi niyet kadar doğru bilgiyi de taşır. Bu hafta Ankara’da ve Türkiye’nin dört bir yanında turuncuya bürünen etkinlikler, yalnızca fotoğraf vermek için değil, farkındalığı büyütmek için yapılmalı. Gönüllülük, güvenilir kanallar aracılığıyla bağış yapmak, doğru bilgiyi yaymak ve ailelere omuz vermek… Bunların hepsi kıymetli birer dayanışma örneği.

Sağlığımızı sıradan bir nimet sanmayalım. Bir çocuğun yarına kurduğu hayale ortak olalım. Dilerim hiçbir çocuk ilaca, hiçbir aile umuda ulaşmak için mücadele etmek zorunda kalmasın.