ölümsüzlük Diye Buna Denir

Bir lider düşünün, birçok ülkede anıtı olan, tüm dünyanın saygı duyduğu ölümsüz bir lider…

İnsan hayatında hiç görmediği, elini hiç tutmadığı, gözlerinin içine bakmadığı birini özleyebilir mi? Üstelik aradan yıllar geçmesine rağmen onun yokluğunu hissedebilir mi? Mustafa Kemal Atatürk de hiç görmediğimiz halde özlediğimiz, sesini duyduğumuzda içimizi tarifsiz bir duygunun kapladığı, adını her andığımızda gururla beraber hüznü en derinimizde hissettiğimiz insanlardan biri.

Her 10 Kasım sabahı, saat dokuzu beş geçe hayat bir anlığına duruyor. Sokaklarda, okullarda, iş yerlerinde siren sesleri yükseliyor… O birkaç dakika içinde kimimiz çocukluğuna dönüyor, kimimiz Atatürk’ün fotoğraflarına bakıyor, kimimiz de onun bugünleri görmemiş olmasının hüznünü yaşıyor.

Bazen düşünüyorum: Bugün yaşasaydı ülkesini nasıl görmek isterdi acaba? Kadınların toplumdaki yerini, gençlerin hayallerini, çocukların umutlarını, bilimin ve eğitimin geldiğini noktayı gördüğünde neler hissederdi? Belki de en çok, uğruna mücadele ettiği değerlerin hâlâ yaşatıldığını görmek isterdi.

Atatürk’ü hiç görmedik fakat onun bir millete nasıl umut olduğunu, yokluk içindeki bir ülkeyi nasıl ayağa kaldırdığını tarih kitaplarından, fotoğraflardan ve bize bırakılan eserlerden öğrendik. Onun yalnızca bir asker veya devlet adamı olmadığını; geleceği düşünen, bilime inanan, eğitimi önemseyen ve bir milletin kendi kaderini tayin edebileceğine inanan büyük bir lider olduğunu gördük.

Aradan onca yıl geçti fakat fikirlerinin hâlâ yol göstermesi tesadüf değil. Bir insanın büyüklüğü, yalnızca yaşadığı dönemde yaptıklarıyla değil, kendisinden sonra bıraktığı izlerle de anlaşılır.

Atatürk’ü özlemek sadece geçmişte yaşamış bir liderin aramızda olmamasına üzülmek değildir. Onunla aynı dönemde yaşayamamış olmanın, sesini canlı canlı duyamamanın, bir kez olsun gözlerinin içine bakamamanın hüznüdür.

Bazı insanlar öldükten sonra unutulur, bazıları ise aradan bir asır geçse bile özlenir. Atatürk hiç tanışamadığımız hâlde özlediğimiz, hiç göremediğimiz hâlde hayranlık duyduğumuz ve yokluğunu her 10 Kasım’da yeniden hissettiğimiz bir lider. Saygı, minnet ve bitmek bilmeyen bir özlemle…