Kalk mehter başı ne yatıyorsun?

Zamanında Topçu'lu Çavuş ağadan dinlemiştim. Akrabası olan, Memiş Çavuş isminde bir zat varmış. Oldukça zengin, tarlası, bağı-bahçesi olan birisiymiş. Şakacı, ölüyü güldüren, latife yapan bir adam imiş. Bu adamın anlattıklarına köylülerimiz bugün bile inanıyorlar.

Rivayet edenler aynı köyden; Çopur Halil ve İriza Çavuş'un anlattıklarını naklediyor, Mehmet Dişli. Memiş Çavuş'un nişansız siyah bir köpeği varmış. Hiç beyazı yokmuş. Bu köpek yıllarca gündüzleri kendine gölge bir yer bulur hep uyurmuş, kafasına bassan bile seslenmezmiş.

Kesinlikle havlamaz tepki de vermezmiş. Akşam olunca kaybolur, sabaha karşı eve gelirmiş. Sahibi de avcıymış, köpeğin bir işe yaramadığını görüp bir gün takibe koyulmuş. Bir akşam köpeğin peşine düşmüş, izini sürmüş. Köy mezarlığının üzerinde çalı tarla denilen yerden "dimiş" denilen yere gittiğini görmüş.

Tepenin başından köpeği izlemeye başlamış. Adı geçen yerden, köy halkı hayıflanır, korkarlarmış. Orada bugün bile ecinli taifesinin olduğuna inanılıyor. Kimsecikler korkudan kolay kolay oradan geçemiyormuş. Bir vakit sonra orada toplanıyorlar, çalgılı, çengili, davullu, zurnalı düğün yapıyorlarmış.

Meğer Memiş Ağa'nın siyah köpeği de Mehter başıymış. Belli bir süre bu olayı izlemiş köpeğin sahibi, daha fazla dayanamamış oda korkmuş, ürpermiş ve evine dönmüş. Sabah'ı zor etmiş, korkudan tir tir titremiş. Sabah ezanıyla evinin avlusuna çıktığında köpeğin her zaman ki gibi yerinde yattığını görmüş.

Bunun üzerine köpeğin başına gelip usulca ayağı ile basmış. "Kalk mehter başı! Ne yatıyorsun? Düğün dernek, adamların seni bekliyorlar" demiş. Köpek kafasını kaldırıp, ulumaya başlamış. Sahibine bakmış, yattığı yerden kalkıp evi terk etmiş bir daha da gelmemiş.

Gidiş o gidiş. Ahir kelam; Bizim bu yörede böyle olayları köy odalarında aslı var veya yok allandıra, ballandıra, uzun kış gecelerinde hala bu gün bile anlatıyorlar. Sizlerle paylaşmak istedim. Vesselam…