Dokunmatik Çağın Dokunulmayan İnsanları-V
- Bütün kilitleri tek tek açan bir çilingirin sabrına sahip değilsek, insanın bütün kapıları bize kapalı kalacaktır
- Çünkü her insan, dışarıdan göründüğü kadar açık, kendisini anlattığı kadar anlaşılır, konuştuğu kadar çözülebilir ve birlikte yaşadığımız kadar bilinir değildir
Bütün kilitleri tek tek açan bir çilingirin sabrına sahip değilsek, insanın bütün kapıları bize kapalı kalacaktır. Çünkü her insan, dışarıdan göründüğü kadar açık, kendisini anlattığı kadar anlaşılır, konuştuğu kadar çözülebilir ve birlikte yaşadığımız kadar bilinir değildir.
Her insanın içinde kapalı odalar, paslanmış kilitler, anahtarı kaybolmuş çekmeceler, yıllardır kimsenin dokunmadığı sandıklar, karanlıkta kalmış çocukluk izleri, unutulduğu sanılan fakat içeride hâlâ yaşayan korkular, kendisine bile itiraf edemediği kırgınlıklar ve bazen en yakınlarının bile fark etmediği mahrem yorgunluklar vardır. İnsan, bir başkasını anlamak istediğinde kapıya bir kez vurup açılmasını bekleyemez.
Bazen yıllarca kapıda beklemek, bazen o kapının kapalı kalmasına saygı duymak, bazen kilidi zorlamadan orada olduğunu belli etmek, bazen de kendi içindeki kapıları açmadan başkasının kapısına yaklaşamayacağını kabul etmek gerekir.
Her insan bir kayıp ülke gibidir. Haritası kolay çizilmeyen, sınırları uzaktan belli olmayan, bazı yolları sis altında kalan, bazı şehirleri terk edilmiş, bazı vadilerinde çocukluk sesleri dolaşan, bazı dağlarında acıların karı hiç erimeyen, bazı ovalarında hâlâ merhametin ince otları büyüyen, bazı kapıları yabancılara kapalı, bazı pencereleri yalnızca güvenin ışığıyla aralanan bir ülke.
O ülkeye ulaşmak için aramak, çok aramak, bıkıp usanmadan yürümek, patikaları aceleyle geçmemek, bazen geri dönmeyi, bazen beklemeyi, bazen susmayı, bazen de insanın kendisini anlatmadığı yerleri ciddiye almayı bilmek gerekir. Modern hayat bizi insanları çabucak etiketlemeye, birkaç davranıştan hüküm çıkarmaya, birkaç cümleyle tanımlamaya ve bir profil fotoğrafından kişilik okumaya alıştırdı.
Oysa insan bu kadar kolay okunacak bir metin değildir. İnsan, bazen en çok sakladığı yerde başlar.
Bu yüzden birbirimizin hayatına dokunamıyoruz. Çünkü dokunmayı temasla, anlamayı bilgiyle, yakınlığı fiziksel mesafeyle, muhabbeti ilgi gösterisiyle, merhameti de duygusal bir tepkiyle karıştırıyoruz. Bir insanın hayatına gerçekten dokunmak, onun varlığını incitmeden fark etmek, yükünü kendisine karşı kullanmadan görmek, acısını merak konusu yapmadan ciddiye almak, yalnızlığını fırsata çevirmeden yanında durmak ve mahremiyetine saygı göstermektir.
Bunun için onun kendini hazır hissettiği ölçüde yakınlaşmak gerekir. Dokunmatik çağın insanı, ekrana dokunduğunda beklemek zorunda kalmıyor. Her şey hemen açılıyor, hemen cevap veriyor, hemen tepki veriyor, hemen sonuç üretiyor.
İnsan ise bekletir, susar, geri çekilir, korkar, sınır koyar, yanlış anlaşılır, kendini korur, zaman ister. İnsana dokunmak isteyenin önce hızını terbiye etmesi gerekir.
Bu terbiye kaybolduğunda sevgi de sloganlaşır. İnsanlar sevgiyi çok söyler ama az taşır. “Seviyorum” kelimesi kolayca dolaşır. Sevginin gerektirdiği sabır, dikkat ve vefa ise çoğu zaman ihmal edilir. Oysa sevmek, susmayı bilmek, beklemeyi göze almak, karşımızdakinin özgürlüğüne saygı duymak, kendi eksiklerimizi gidermek için onun hayatına tutunmamak ve sevgiyi kendimizi ispat etme aracına dönüştürmemektir.
Sevgimizi sloganlara, duygularımızı çıkartmalara, hassasiyetlerimizi paylaşımlara, yasımızı siyah kurdeleli görsellere, sevincimizi emojilere, dostluğumuzu yıl dönümü bildirimlerine, hatırlayışımızı otomatik mesajlara teslim ettiğimizde, duygularımız görünür hâle gelir ama derinleşmez. Bir kalbi gerçekten sevmek, onun en kırılgan yerini koruyacak kadar edepli olmaktır.
Ölüm de sevginin sahiciliğini en sert biçimde sınar. Gidenin ardından ağlamak kolay değildir ama insanın kıymetini yaşarken bilmek daha zordur. Çünkü ölümden sonra insan artık bizden sabır istemez, dikkat beklemez, özür talep etmez, kırgınlığını yüzümüze söylemez, bir ihtiyacı olduğunda kapımızı çalmaz.
Yaşayan insan ise yorucudur. Onun beklentileri, hataları, yanlış anlamaları, iniş çıkışları ve bize ayna tuttuğu yerler vardır. Bu yüzden bazı insanlar, ölüleri yaşayanlardan daha kolay sever. Çünkü ölüler artık insanın konforunu bozmaz.
Oysa sevginin gerçek yeri hayatın içidir. Cenazeden sonra söylenen güzel cümlelerin bir kısmı, yaşarken gösteremediğimiz sabrın mahcubiyetini taşır. Bir insanı toprağa verdikten sonra onun ne kadar iyi olduğunu anlatmak elbette güzel bir vefadır. O insan hayattayken ona özen göstermek ise daha büyük bir vefadır.
Modern hayat, insana ölümü unuttururken bir yandan da sevdiklerine geç kalmayı öğretiyor. Hep acelemiz var. Yetişmemiz gereken bir yer, tamamlamamız gereken bir iş, cevaplamamız gereken bir mesaj, ödememiz gereken bir borç, çözmemiz gereken bir kriz, korumamız gereken bir imaj var.
Anne babalarımız yaşlanıyor. Biz işlerin arasına sıkıştırdığımız kısa telefon konuşmalarıyla yetiniyoruz. Çocuklarımız büyüyor, biz onların yüzündeki değişimi ekranın arkasından izliyoruz. Dostluklarımız seyrelirken bunu hayatın yoğunluğuna bağlıyoruz.
Sevdiğimiz insanlar sessizce içlerine çekilirken bunun geçici bir hâl olduğunu sanıyoruz. Bir gün ölüm gelip ertelediğimiz her şeyi önümüze koyduğunda, geç kalmış cümlelerin ağırlığı altında eziliyoruz. İnsan en çok da söyleyebilecekken sustuğunda, uzanan eli tutabilecekken tutmadığında, anlamaya çalışabilecekken geçiştirdiğinde ve yanında durabilecekken uzaklaştığında pişmanlık duyar.
Pişmanlık çoğu zaman yıllarca görmezden geldiğimiz küçük ihmallerin birikmiş hâlidir. Bugün aramadığımız birini yarın arayamamak, bugün gönlünü almadığımız bir insanın yarın toprağın altında susması, bugün ertelediğimiz bir özrün yarın yalnızca içimizde dönüp duran bir cümleye dönüşmesi, bugün kıymetini bilmediğimiz bir insanın yarın bir hatıra olarak karşımıza çıkması… Bunların her biri, hayatın en ağır derslerindendir.
Ölümü düşünmek, insanı hayata daha dikkatli bağlar. İnsan elindeki vaktin kıymetini daha iyi bilir, sevdiği insana ayıracağı zamanı yarına ertelemez. Haklı kalmak uğruna kalp kırmanın ne kadar anlamsız olduğunu daha çabuk fark eder.
Küçük çıkar kavgalarının, kibirli suskunlukların ve bitmeyen hesaplaşmaların bir mezar taşı karşısında ne kadar zavallı göründüğünü daha erken anlar. (Devam EDECEK)
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Trafik · Bölge: Elazığ/Alacakaya
Yayın: 18 Kasım 2026 04:28 · Kaynak: elazigfirat.com