Yarına Biraz Umut
- Akşamın karanlığı yavaş yavaş sokağın üzerine çökmeye başlamıştı
- Karşı apartmanın pencereleri birer birer aydınlanıyor, evlerine yetişmeye çalışan insanların adımları sokaktaki sessizliğe karışıyordu
Akşamın karanlığı yavaş yavaş sokağın üzerine çökmeye başlamıştı. Karşı apartmanın pencereleri birer birer aydınlanıyor, evlerine yetişmeye çalışan insanların adımları sokaktaki sessizliğe karışıyordu. Pencerenin önünde bir süre öylece durdum.
Kimi elindeki poşetleri güçlükle taşıyor, kimi yanındaki çocuğun elini sıkıca tutmuş yürüyordu. Herkes bir yere varmanın telaşındaydı. O ışıklı pencerelerin ardında kim bilir neler yaşanıyordu? Hangi evde sevinçle sofra kuruluyor, hangisinde bir sandalye günlerdir boş duruyordu?
İnsan, dışarıdan baktığında başkasının hayatına dair ne kadar az şey biliyordu. Bazen her gün karşılaştığımız bir yüzün ardındaki yorgunluğu bile göremiyorduk. Selam verip geçiyor, hatırını sorarken cevabını beklemeden kendi telaşımıza dönüyorduk.
Sonra da insanların birbirinden uzaklaşmasına üzülüyorduk. Bunları düşünürken kendimi de ayrı bir yere koyamadım. Ben kaç kez birinin anlatmak istediğini acelem olduğu için duymamıştım? Kaç kez daha sonra ararım dediğim birini, günün koşuşturması içinde unutmuştum?
Pencereden uzaklaşıp koltuğuma oturdum. Gün boyunca duyduğum haberler, yarım kalan konuşmalar, gördüğüm yüzler zihnimden geçmeye başladı. İnsan bazen bütün bunların ağırlığı altında ne yapacağını bilemiyordu. Haksızlıklar, kayıplar, birbirini incitmekten çekinmeyen insanlar… Bir şeylerin değişeceğine inanmak güçleşiyor, insan kendi küçük dünyasına çekilip kapısını kapatmak istiyordu.
Kapıyı kapatınca dışarıdaki acıların da uzakta kalacağını sanıyordu belki. Oysa bir süre sonra o daralan dünyanın içinde kendisi de yalnızlaşıyordu.
Böyle zamanlarda umudu düşünüyorum. Her şeyin kendiliğinden düzeleceğine inanmak bana hiç kolay gelmedi. Yaşananları görürken, insanların taşıdığı yükleri az çok hissederken nasıl böyle düşünebilirdim? Ama bütün bunların hep aynı kalacağını kabul etmeye de gönlüm razı olmuyor.
Bir insanın diğerinin yükünü hafiflettiğini gördüğümde, haksızlığa uğrayan birinin yanında korkmadan duranlara rastladığımda içimde bir şeyler yeniden canlanıyor. En karanlık zamanlarda bile insanın içinde o küçücük ışığın nasıl yanabildiğine şaşırıyorum.
Bazen duyduğumuz bir söz, bazen hiç beklemediğimiz anda uzanan bir el, yeniden başlamak için sebebimiz olabiliyor.
Yine de umut etmenin insanı yorduğu zamanlar var. Beklediğimiz haber gelmediğinde, emek verdiğimiz bir iş sonuçsuz kaldığında, düzeleceğine inandığımız şeyler bir türlü düzelmediğinde… Nietzsche’nin umudu insanın çektiği sıkıntıyı uzatan bir şey olarak görmesini böyle zamanlarda anlayabiliyorum.
İnsan, gerçekleşmesini çok istediği bir ihtimalin başında yıllarca bekleyebiliyor. Her sabah aynı beklentiyle uyanıp her akşam aynı kırgınlıkla başını yastığa koyabiliyor. Ama buradan, hiç umut etmeden yaşamanın daha kolay olduğu sonucunu çıkaramıyorum.
Hayal kırıklığına uğramaktan korunmak için içimdeki bütün beklentileri susturursam, yarına hangi duyguyla bakacağımı da bilemiyorum.
Belki de umut ederken kendimize düşeni unutmamak gerekiyor. Bir şeylerin değişmesini beklediğim yerde ben ne yapıyorum? İnsanların daha anlayışlı olmasını isterken karşımdakine ne kadar sabır gösterebiliyorum? Daha adil bir hayatı özlerken kendi kararlarımda ne kadar adil davranıyorum?
Bu soruların cevabı her zaman içimi rahatlatmıyor. Bazen kendi yorgunluğumu herkesten önemli gördüğümü, bazen dinlemek yerine hemen hüküm verdiğimi fark ediyorum. Yine de bunu fark etmek, ertesi gün başka türlü davranabilmek için bir başlangıç oluyor.
“Böyle gelmiş, böyle gider,” sözünü ne çok duyuyoruz. Zaman zaman benim de dilimin ucuna geliyor. Sonra geçmişte bana iyi gelen insanları hatırlıyorum. Bir öğretmenimin cesaret veren sözünü, zor bir günümde yanıma oturan dostumu, ben kendimden şüphe ederken bana güvenenleri… O gün yaptıklarının yıllar sonra bile hatırlanacağını biliyorlar mıydı acaba?
Belki onlar için sıradan bir konuşmaydı. Ben ise hâlâ o konuşmadan güç alıyorum. Geçmişte gördüğüm bir iyilik, bugün karşıma çıkan birine yaklaşma biçimimi değiştiriyor. Böylece yıllar önce bana uzanan bir el, benim elimden bir başkasına ulaşıyor.
Elbette hayat her zaman gönlümüzden geçeni vermiyor. Bazen hiç hak etmediğimiz bir söz işitiyor, emek verdiğimiz bir yerde inciniyor, en güvendiğimiz insana bile yabancı hissedebiliyoruz. Böyle anlarda içimize kapanmayı anlıyorum.
İnsanın kendini korumaya ihtiyacı var. Yine de uğradığım bir haksızlığın beni başkasına haksızlık eden birine dönüştürmesini istemiyorum. Birinin bana göstermediği anlayışı, karşıma çıkan başka birinden esirgemek istemiyorum.
Kırgınlığım geçene kadar susabilirim ama o kırgınlığı bir başkasına yük etmemeyi öğrenebilirim.
Yıllar geçtikçe insanın geride bıraktıklarına daha çok kafa yoruyorum. Bir gün adımız anıldığında neler hatırlanacak acaba? Sahip olduklarımız mı, geldiğimiz yerler mi, yoksa birinin en zor gününde yanında bulunmuş olmamız mı?
Kendi hayatıma dönüp baktığımda cevabı bulmakta zorlanmıyorum. Hafızamda en çok, sıkıntılı bir günümde sesimi duyar duymaz bir şey olduğunu anlayanlar kalmış. Anlatırken sözümü kesmeyenler, ne diyeceğini bilemese de yanımdan ayrılmayanlar… Üzerinden yıllar geçse de onların bana hissettirdiği güveni unutmuyorum.
Telefonun ucundan gelen tanıdık bir sesin, kapıda beliren bir dostun insana nasıl güç verdiğini yaşadım.
Şimdi ben de bir başkasına o gücü verebilmeyi istiyorum. Kendi telaşıma dalıp giderken birinin yorgunluğunu fark edecek kadar yavaşlamayı, hatırını sorduğumda cevabını beklemeyi, zor bir gününde yanında bulunmayı… Elbette her derde çare olamam.
Ama insanın elinden bir şey gelmediğini düşündüğü anda bile yapabileceği bir şeyler olduğunu biliyorum. Bazen oturup dinlemek, bazen aradan günler geçse de yeniden aramak… Bana iyi gelen insanları düşündükçe, başkasına iyi gelebileceğime dair umudum da büyüyor.
Belki bir gün ben de bir kapıyı çaldığımda, içeride beni bekleyen biri aynı ferahlığı hisseder.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Teknoloji · Bölge: Elazığ/Alacakaya
Yayın: 18 Kasım 2026 04:28 · Kaynak: elazigfirat.com