Göreceklerimiz Varsa Duyacaklarınız Var! Onuncu Köy Notları-2

Dünyanın en güzel hissi eve dönmek. İnsan, günün sonunda kendine ait bir yere kavuşmak ister. Kapının ardındaki huzura, ait olmanın verdiği o tarifsiz...

Dünyanın en güzel hissi eve dönmek. İnsan, günün sonunda kendine ait bir yere kavuşmak ister. Kapının ardındaki huzura, ait olmanın verdiği o tarifsiz duyguya… Şehirler de böyledir. İçinden geçerken yabancılık çekmediğimiz, kirine pasına gözümüzü kapatmak zorunda kalmadığımız bir ev. Oysa bazı sokaklar var ki insanın eve dönme sevincini daha kapıya varmadan eksiltiyor.

Kötü kokular, kaldırım kenarına bırakılmış atıklar, sokaklara karışan kirli sular… Bunlar bir şehrin manzarası olmamalı. Daha kötüsü, zamanla manzaranın bir parçasına dönüşmemeliler. Saramago’nun Körlük’ünde insanlığın görme yetisini kaybetmesinden çok, görmenin anlamını yitirmesi düşündürür insanı.

Belki şehirler de böyle kaybediyor kendini. Önce bir görüntü rahatsız ediyor, sonra göz alışıyor, en sonunda kimse dönüp bakmıyor. Oysa alışmak, iyileşmek değil.

Bir şehri terk etmek için her zaman bavul toplamak gerekmiyor. Bazen insan, yaşadığı yerdeki çirkinlikleri kanıksayarak da uzaklaşıyor oradan. Çöpün kokusunu, kirli suyun aktığı sokağı, her defasında aynı yere bırakılan atıkları hayatın olağan akışına dahil ederek… Kurumların ihmaliyle vatandaşın özensizliği birbirine karışırken şehir, hepimizin gözleri önünde biraz daha eksiliyor.

Birinin temizlemesi, diğerinin kirletme hakkı olduğu anlamına gelmiyor. Bu şehrin ne toprağı ne suyu ne de sokakları kaderine razı olmak zorunda değil…

Biz bu şehirden vazgeçmedik. Şehrin de kendisinden vazgeçmesine razı değiliz. Hal böyle olunca gözümüzün alışmasını beklemeyin. Aynı şeyleri yeniden görmekten yorulabiliriz ama gördüklerimizi söylemekten yorulmayacağız. Gözümüz gördükçe kalemimiz söyleyecek; göreceklerimiz oldukça da duyacaklarınız olacak…

Son bir ayda gumuskoza.com.tr sitesinde 636.626 gerçekleşti.