Geçmiş ve Gelecek

Bazı eşyaların gelecekten gelip,

Geçmişe doğru gittiğini

Bilirsin değil mi güvercin?

Güvercin birkaç gün görünmedi.

Lal merak etti ama aramadı.

Dördüncü gün, Güvercin küçük bir paketle geldi.

‘Nerelerdeydin?’.

Güvercin paketi, Lal’in önüne koydu.

İçinden küçük, mavi bir fincan çıktı.

‘Bu ne?’.

‘Fincan’.

‘Onu görüyorum’.

‘Senin için aldım’.

Lal şaşırdı.

‘Benim fincanım var.

Hem de fazlasıyla’.

‘Biliyorum.

Ama bu yeni.

Hiç hatırası yok’.

Lal güldü.

‘Eşyalar hatıralı mı satılıyor?’.

‘Dalga geçme.

Günlerdir eski şeyleri konuşuyoruz.

Eski fincanı.

Kalemi.

Anahtarı.

Fotoğrafları.

Mektupları.

Hepsinin geçmişi var’.

Güvercin mavi fincanı gösterdi.

‘Bunun yok’.

‘Henüz’.

Güvercin durdu.

‘İşte…

Henüz…’.

Lal gülümsedi.

‘Ne olmuş?’.

‘Bu fincanın geçmişi yok, geleceği var.

Çok tuhaf değil mi?

Eski fincana baktığımızda, olmuş şeyleri görüyoruz.

Bu fincana baktığımızda, hiçbir şey göremiyoruz’.

‘Çünkü daha yeni aldın’.

‘Ama olacak’.

‘Ne olacak?’.

‘Bilmiyorum’.

‘O zaman nereden biliyorsun?’.

‘Bir gün bununla çay içeceksin.

Belki güzel bir haber aldığın gün.

Belki kötü bir gün.

Belki biri gelecek.

Onunla konuşacaksın.

Belki çok güleceksiniz’.

‘İnşallah’.

‘Belki kavga edeceksiniz’.

‘Onu niye diliyorsun?’.

Güvercin güldü.

‘Dilemiyorum.

Yaşam işte.

Bir gün bu fincan da eskiyecek.

Belki kenarı çatlayacak.

Muhtemelen düşürürsün’.

‘Ben niye düşüreyim?’.

‘Konuyu dağıtma’.

Güvercin fincana baktı.

‘Bir gün buna bakacak ve bir şeyi hatırlayacaksın’.

‘Belki’.

‘Şimdi bilmiyorsun’.

‘İşte bu çok güzel’.

Lal şaşırdı.

‘Neden?’.

‘Çünkü her eşyanın geçmişten gelmesi gerekmiyor’.

Lal sustu.

‘Bazı eşyalar geleceğe doğru gidiyor’.

‘Bütün yeni eşyalar da öyle.

Ama genellikle bunu düşünmüyoruz.

Şu anda sıradan gördüğümüz şeylerin, bir gün çok kıymetli olabileceğini’.

Lal mavi fincana baktı.

‘Belki şu an yaşadığımız bazı günler de böyle.

Sıradan sanıyoruz.

Sonra yıllar geçiyor.

Bir gün, keşke o güne dönebilsem, diyoruz’.

Lal’in yüzü değişti.

‘Ama o gün yaşanırken, bilmiyoruz’.

‘Çoğu zaman’.

‘Ne garip.

Yaşamımızın hangi gününün, ileride hatıra olacağı bilinmiyor.

Lal gülümsedi.

‘Hepsi hatıra olabilir.

Ama bazıları daha çok kalıyor’.

‘Neden?’.

‘Bilmiyorum.

Belki bir şey olduğu için…

Ama bazen de hiçbir şey olmuyor.

Annen mutfakta yemek yapıyor.

Masada oturuyorsun.

Sıradan bir akşam.

Yıllar sonra en çok onu özlüyorsun’.

Lal sustu.

‘Büyük günleri değil’, dedi Güvercin.

‘Doğum günlerini değil.

Bayramları değil.

Sadece mutfaktan gelen tabak sesini’.

Lal başını eğdi.

‘Ya da birinin odadan sana seslenmesini…

Çay ister misin, demesini…

O sırada bunun, bir gün özlenecek bir şey olduğunu bilmiyorsun’.

Güvercin yeniden fincana baktı.

‘Bence yaşamın en acayip tarafı bu.

İnsan mutluluğun içindeyken, bazen onun mutluluk olduğunu bile bilmiyor’.

Lal ona baktı.

‘Belki mutluluk, her zaman kendisini ilan etmiyordur.

Bazen yaşam sadece akıyordur…’.

‘Normal olmak, mutluluk mu?’.

‘Bazı şeyleri kaybedince anlıyorsun.

Herkes evde.

Kimse hastanede değil.

Telefon çalınca kötü haber gelmiyor.

Akşam herkes evine dönüyor.

Masaya oturuyorsunuz.

Biri ekmeği uzatıyor.

Kimse, bugün ne kadar mutluyuz, demiyor.

Ama belki de mutluluk tam orada…’.

Lal başını salladı.

‘Çoğu zaman…’.

Güvercin üzüldü.

‘Neden sonradan anlıyoruz?’.

‘Çünkü sahip olduğumuz düzeni, hayatın doğal hâli sanıyoruz.

Yaşamın öyle kalmasını doğal sanıyoruz.

Sağlıklı olmayı.

Eve dönebilmeyi.

Birine ulaşabilmeyi.

Yarın yine görüşebileceğimizi…’.

‘En çok da onu…’.

Güvercin sustu.

‘Oysa bilmiyoruz.

Ne korkunç değil mi?’.

‘Böyle düşünürsen korkunç’.

‘Başka nasıl düşüneceğim?’.

Lal mavi fincanı eline aldı.

‘Belki korkmak yerine dikkat edebiliriz’.

‘Neye?’.

‘Şimdiye…’.

‘Anı yaşa mı, diyeceksin?’.

Lal güldü.

‘Hayır.

O cümleyi sevmiyorum’.

‘Ben de…’.

‘Neden?’.

‘Her anın farkında yaşayamayız.

Bu çok yorucudur.

Sadece bazen bulunduğumuz yere gerçekten bakabiliriz’.

‘Nasıl?’.

Lal çevresini gösterdi.

‘Mesela şu ana’.

Güvercin baktı.

Masa.

İki sandalye.

Açık pencere.

İçeri giren hafif rüzgâr.

Masada iki fincan.

Dışarıdan geçen bir arabanın sesi.

Uzakta oynayan çocuklar.

Hiçbir şey olmuyordu.

Gerçekten hiçbir şey…

‘Çok sıradan’, dedi Güvercin.

‘Hatırlayacak mıyız?’.

‘Bilmiyorum’.

‘Belki yıllar sonra?

Güvercin bir gün bana mavi bir fincan getirmişti, dersin’.

‘Ben de Lal dalga geçmişti, derim’.

‘Kesin, onu hatırlarsın’.

Güvercin güldü.

Sonra sustu.

‘Ya birimiz olmazsak?’.

Lal ona baktı.

‘Bir gün olmayacağız’.

‘O yüzden bugünü hüzünlü mü yapacağız?’.

‘Hayır’.

‘O zaman?’.

Güvercin cevap veremedi.

Lal mavi fincanı mutfağa götürdü.

Yıkadı.

İçine çay doldurdu.

Güvercin şaşırdı.

‘Hemen mi kullanıyorsun?’.

‘Eşya değil mi?’.

‘Ama yeni’.

‘Daha iyi.

İlk çayı…’.

Lal fincanı, Güvercin’in önüne koydu.

‘Benim için almıştın.

İlk çayı sen iç’.

‘Neden?’.

Lal gülümsedi.

‘Bir hatırası olsun’.

Güvercin fincana baktı.

Çaydan bir yudum aldı.

‘Oldu mu?’.

‘Ne?’.

‘Hatıra…’.

Lal güldü.

‘Bu kadar çabuk olmaz’.

‘Ne kadar sürer?’.

‘Bilmiyorum’.

‘Yarın?’.

‘Belki’.

‘On yıl?’.

‘Belki’.

‘Ne zaman yaşanılan hatıraya dönüşür?’.

Ve sen bunu, ne zaman fark edersin?’.

‘Geri dönemediğinde…’.

Güvercin sustu.

Fincan birden ağırlaştı.

Sonra Lal gülümsedi.

‘Şimdi geri dönmemiz gerekmiyor.

Buradayız’.

Güvercin de gülümsedi.

Belki yaşamın garipliği de buydu.

Yıllarca geride kalan eşyalar saklanıyordu.

Bir fincan.

Bir kalem.

Bir anahtar.

Bir fotoğraf.

Geçmişin elimizden kayıp gitmesi istenmiyordu.

Yaşam yalnızca geride kalanlardan oluşmuyordu.

Henüz hiçbir şey taşımayan eşyalar da vardı.

Henüz anısı olmayan günler…

Henüz söylenmemiş sözler…

Henüz tanışılmamış insanlar…

Henüz girilmemiş evler…

Henüz sevilmemiş yüzler…

Henüz özlenmeyen sıradan akşamlar…

Güvercin mavi fincana baktı yeniden.

‘Belki bütün eşyaların, eski eşyalardan seçilmemesi gerekiyor.

Yaşamda, yeni şeylere de yer bırakması lazım’.

Lal gülümsedi.

‘Çünkü sadece hatıralarla yaşarsan…’.

Durdu.

‘Ne olur?’.

‘Geleceğin hatıralarına yer kalmaz’.

Lal cevap vermedi.

Güvercin mavi fincana baktı.

İçinde sıcak çay vardı.

Henüz hiçbir kaybın ağırlığını taşımıyordu.

Hiçbir yokluğun şekli değildi.

Hiç kimsenin ardından kalmamıştı.

Sadece oradaydı.

Yeni ve hafif…

Henüz yaşanmamış…

Belki yaşam da bazen böyleydi.

Geçmişin ağır eşyaları arasında, küçücük, boş bir fincan gibi.

Yapılması gereken, onu hemen anlamlandırmak değildi…

İçine biraz yaşam koymaktı…

Bazı eşyalar geçmişi saklarken,

Bazıları da sessizce geleceği beklerdi…