Nereden bakarsak oradan görürüz

Üç samimi arkadaş zaman zaman bir araya gelir, çarşı pazar gezerler. Gezerken gördükleri şeyleri kendi aralarında değerlendirip yorum yapar, görüş beyan ederler. Bir gün yine şehir merkezinin canlı, işlek bir caddesinde giderlerken karşı tarafa dikkatle bakan birini görürler.

Üçüncüsü ise “Herhâlde karnı acıkmış da dönerciye bakıyor” der.

Sonunda karşıya geçip adama nereye baktığını sormaya karar verirler. Bir de ne görsünler, adam âmâ, gözleri görmüyor. Hanımı yandaki fırına ekmek almaya gitmiş, onu bekliyor.

Baktığımızda tek bir gerçek karşısında üç farklı yorum, daha doğrusu üç farklı suizan görüyoruz.

Aslında böylesi durumlarda herkes kendi kalbini okuyor. Kendi içindekileri ifşa edip ele veriyor.

Nereden bakıyorsak orayı görüyoruz.

Kendi fikirlerimizi o adamın şahsına yansıtıyoruz.

Bizi yaratan Rabbimiz, biz müminler için “Ey iman edenler! Zannın birçoğundan sakının, çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin ayıbını aramak için casusluk yapmayın” buyurmaktadır. (Hucurat/12)

Zanlarımız, bizim yaşımız, bilgimiz, kültürümüz, görgümüz doğrultusunda şahsımıza ait gönül terazimizdir.

Bu terazi başkalarını tartmak için elverişli değildir. Başkalarını doğru tartamaz. Bu yüzden sadece kendimizi tartmak için kullanmalıyız.

İnsan nefsanî gözle bakarsa kalbini oraya yansıtır. Allah’ın gör dediği yerden bakarsa o zaman da Allah’ın görmemizi istediği şeyleri görür.

Netice olarak gördüğümüz, duyduğumuz her şeyi enine boyuna araştırmadan, ön yargıdan uzak, zannın her çeşidinden kaçınarak, sakınarak birilerini töhmet altına sokmak bize yakışmaz. Birbirimizin ayıbını araştırarak bir yerlere varamayız.

Ahir Kelam; Bir kimse kendi hata ve kusurunu araştıracak olsa başkasının yüzüne bakacak mecali kalmaz diyorum. Vesselam...