Affetmek gerçekten özgürlük mü?

Bazı insanları hayatımızdan çıkarırız ama zihnimizden çıkaramayız.
Aradan yıllar geçer, yaşanan bir olay hiç beklemediğimiz bir anda yeniden aklımıza gelir. Söylenen bir söz, yapılan bir haksızlık, kırılan bir güven… “Neden yaptı?” diye düşünür, bazen aynı konuşmayı zihnimizde defalarca yeniden yaşarız.
Sonra birileri bize “Affet artık.” der.
Peki affetmek gerçekten nedir?
Her şeyi unutmak mı? Yapılanı kabullenmek mi? Yoksa bize zarar veren insanı yeniden hayatımıza almak mı?
Belki de affetmeyi yanlış anlıyoruz.
Birini affetmek, onunla kaldığımız yerden devam etmek zorunda olduğumuz anlamına gelmez.
Affetmek bazen sadece içimizde taşıdığımız öfkeyi bırakmaktır. Geçmişte yaşananların bugünümüzü yönetmesine izin vermemektir. “Bana bunu yaptın ve ben bunun yükünü artık taşımayacağım.” diyebilmektir.
Ama bu, yaşananları unutacağımız anlamına gelmez.
Çünkü bazı acılar bize yalnızca canımızı yakmayı değil, kendimizi korumayı da öğretir.
Bir insanın bize yaptığı yanlışı affedebiliriz. Fakat aynı yanlışı yeniden yaşamak zorunda değiliz.
Güveni yeniden kurmak başka bir şeydir. Hayatımıza yeniden almak başka…
Bazen insan “Affettim.” dediğinde kapıyı sonuna kadar açması gerektiğini düşünüyor. Oysa bazı kapılar affedilerek değil, sınır konularak kapanır.
Birine içimizden “Sana kızgın değilim ama artık hayatımda değilsin.” diyebilmek de mümkündür.
Bu kin değildir.
Bu, kendine saygıdır.
Çünkü hayatımıza aldığımız her insan zamanımızdan, huzurumuzdan ve kalbimizden bir parça alır. Bizi bir zamanlar eksilten birine affımızı sunabiliriz ama geleceğimizi yeniden teslim etmek zorunda değiliz.
Fakat burada kendimize sormamız gereken daha zor bir soru var:
Ya biz?
Biz hiç kimseyi kırmadık mı?
Hiç düşünmeden söylediğimiz bir söz, karşımızdaki insanın günlerce içini acıtmış olabilir mi?
Bir arkadaşımız derdini anlatırken onu gerçekten dinledik mi, yoksa kendi vereceğimiz cevabı mı düşündük?
Bir yakınımız bize kırıldığında hemen “Ben öyle demek istemedim.” diyerek kendimizi açıklarken, onun ne hissettiğini anlamaya çalıştık mı?
Belki de bir zamanlar bize yapılan bir davranışın benzerini biz de farkında olmadan bir başkasına yaptık.
İnsan kendisini genellikle niyetiyle değerlendiriyor.
“Ben kötü niyetli değildim.”
Ama karşı taraf, bizim niyetimizi değil, davranışımızı yaşıyor.
İşte insanın kendisiyle yüzleşmesi tam da burada başlıyor.
Hepimiz hata yaptık. Hepimiz zaman zaman kırdık, kırıldık, yanlış anladık, yanlış anlaşıldık. Kimi zaman özür dilemekte geciktik. Kimi zaman gurur yaptık. Kimi zaman haklı olduğumuzu kanıtlamaya çalışırken karşımızdaki insanı kaybettik.
Belki de olgunlaşmak, sadece başkalarının hatalarını görmek değil; kendi payımızı da fark edebilmek.
Çünkü affetmek yalnızca karşımızdakiyle ilgili bir mesele değil.
Bazen insan önce kendisiyle barışmalı.
“Ben de hata yaptım.”
“Ben de birini kırmış olabilirim.”
“Ben de zamanında dinlemek yerine yargılamış olabilirim.”
Bu cümleleri kurabilmek kolay değil.
Ama insanın kendine karşı dürüstlüğü, başkasına karşı öfkesinden daha değerlidir.
Affetmek bize özgürlük getirebilir. Çünkü öfkeyi yıllarca taşımak, geçmişte yaşanan bir olayın bugünümüzden de pay almasına izin vermektir.
Fakat affetmek, sınırlarımızı ortadan kaldırmaz.
Öfkeyi bırakabiliriz ama tecrübeyi bırakmak zorunda değiliz.
Birini affedebiliriz ama ona yeniden güvenmek için acele etmeyebiliriz.
Mesafe koyabiliriz ama nefret etmek zorunda değiliz.
Geçmişi geride bırakabiliriz ama aynı hatanın tekrar yaşanmasına izin vermeyebiliriz.
Belki de gerçek özgürlük budur.
Kalbimizde intikam taşımadan yolumuza devam etmek…
Ama aynı zamanda kendimizi korumayı öğrenmek.
Çünkü kalbimizden öfkeyi çıkarmak başka şeydir, o kalbin anahtarını yeniden aynı insana vermek başka.
Ve belki bugün hepimizin kendimize sorması gereken iki soru var:
“Beni kıranları affedebiliyor muyum?”
Ve daha önemlisi:
“Ben kimi kırdım?”
İlk sorunun cevabı bizi geçmişimizle barıştırabilir.
İkincisinin cevabı ise bizi değiştirebilir.
Belki affetmek gerçekten özgürlüktür.