Düzce'yi sarsan deprem!

12 Kasım 1999'da yaşanan ve yüzlerce kişinin hayatını kaybettiği Düzce Depremi'nin üzerinden 27 yıl geçti. Aradan geçen yıllara rağmen o akşam yaşanan korku, kayıplar ve geride kalanların hafızasındaki acı unutulmadı.

Düzce, 12 Kasım 1999 akşamı saat 18.57'de meydana gelen 7,2 büyüklüğündeki depremle büyük bir felaket yaşadı. Kısa sürede kenti sarsan deprem, çok sayıda binanın yıkılmasına, yüzlerce insanın hayatını kaybetmesine ve binlerce kişinin yaralanmasına neden oldu.

O akşam sıradan bir günün ardından evlerine çekilen vatandaşlar, bir anda kendilerini büyük bir felaketin ortasında buldu. Karanlığın, enkazın ve çaresizliğin hâkim olduğu saatlerde Düzce'de hayat adeta durdu. Aileler sevdiklerinden haber alabilmek, enkaz altındaki yakınlarına ulaşabilmek için umutla bekledi.

ARADAN YILLAR GEÇTİ, HAFIZALARDAKİ İZLER SİLİNMEDİ Depremin üzerinden 27 yıl geçmesine rağmen 12 Kasım, Düzceliler için sıradan bir tarih olmaktan çok uzak. Hayatını kaybedenlerin anıldığı, yaşananların yeniden hatırlandığı bu tarih, aynı zamanda deprem gerçeğini bir kez daha gündeme taşıyor.

Geçen yıllar içerisinde Düzce yeniden ayağa kalktı. Yeni yapılar inşa edildi, şehir değişti ve yaşam kaldığı yerden devam etti. Ancak depremde kaybedilen insanların yokluğu, yakınlarını kaybeden ailelerin yüreğindeki acı ve o gece yaşananlar hafızalardaki yerini korudu.

12 KASIM SADECE BİR ANMA GÜNÜ DEĞİL 12 Kasım, yalnızca geçmişte yaşanan büyük bir felaketi anmak için değil, geleceğe karşı sorumluluklarımızı hatırlamak için de önemli bir gün.

Düzce'nin deprem gerçeğiyle yaşayan bir şehir olduğu unutulmamalı. Güvenli yapılaşma, sağlam zeminlerde doğru planlama, yapı denetimi ve deprem bilincinin toplumun her kesiminde güçlendirilmesi büyük önem taşıyor.

Çünkü depremi önlemek mümkün olmasa da depremin afete dönüşmesini önlemek için alınabilecek pek çok tedbir bulunuyor.

27 yıl önce Düzce'de yaşanan büyük felaket, geride tarifsiz acılar bıraktı. Bugün geriye dönüp bakıldığında değişmeyen tek gerçek ise deprem gerçeğine karşı hazırlıklı olmanın bir tercih değil, hayati bir zorunluluk olduğudur.