Eski Anahtarlar

Sohbet ederken, güvercinin gözleri, birden pencerenin önündeki boşluğa takıldı.

Yokluk, yalnızca kaybı anlatmıyordu artık.

Bazı boşlukların, önce kabul edilmesi gerekiyordu.

‘Gerçekleşemeyen ihtimaller, yaşamın bittiği anlamına gelmiyor.

Sadece o yaşam yerine, başka bir yaşam yaşanacak…’

‘Lal, gerçekleşmeyen ihtimale teşekkür edilebilir mi?’.

‘Çünkü gerçekleşmediği hâlde onu değiştirmiş olabilir’.

‘Belki de o ihtimal olmasaydı, şimdi başka biri olurdu’.

‘Gerçekleşmeyen her ihtimal, boşa gitmemiştir.

Belki de yaşamın en görünmez yasları gerçekten bunlardır.

Sadece içimizde bir süre yerleri kalırdı.

Yaşanmamış olan, yaşanmış gibi anlatılamazdı.

İçeride hep bir şeylerle uğraşıyor olurdu.

Şimdi de ihtimallere ve fincana takmıştı.

‘O fincanı neden hiç kullanmıyorsun Lal?’.

‘Çünkü artık kullanılacak bir fincan değil, o fincan’.

‘Çünkü bazı eşyaların bir gün işlevi biter, Güvercin.

Güvercin fincanın, neden diğerlerinden farklı olduğunu anladı.

‘Sevilen gidince eşyaları neden bu kadar değişiyor Lal?’.

‘Mesela bu, bir zamanlar sadece fincandı’.

Şimdi onu kullanan, burada olmadığı için, fincan onun yerine kalıyor’.

‘Birinin yerine bir fincan kalabilir mi?’.

‘Çünkü bir hırkayı yıllarca aynı insan giyiyor.

Bir sandalye her akşam aynı insanı taşıyor.

Eşyaların en büyük sadakati, belki de sadece budur, Güvercin.

Her şeyi görüp, hiçbir şey anlatmamaları…’.

‘Neden ölenlerin eşyalarını atılamıyor Lal?’.

‘Çünkü bazen attığımız şeyin, eşya olmadığını hissederiz’.

‘Birisinin dünyada bulunmuş olduğunun kanıtı’.

‘Ama birisinin yaşadığını kanıtlamak için, fincana ihtiyaç yok ki…’.

Sanki hepsinin anlatacak bir şeyi var’, dedi güvercin.

‘Özellikle artık hiçbir kapıyı açmayanların’.

Çünkü açacakları yer kaybolmuştur ama onlar hâlâ dururlar’.

‘Bazı şeylerin işlevi biter, anlamı değil’.

‘Sevilen gidince, bütün eşyalarına ne oluyor?’.

‘Yani birinin çok sevdiği fincandan, başka biri, hiçbir şey bilmeden kahve içebilir’.

Bizden önce başkalarının dokunduğu şeylere dokunarak…

Bizden sonra da başkaları, bizim dokunduğumuz şeylere dokunacak…’.

‘O zaman eşyalara kendimizden bir şey bırakıyoruz’.

O sırada Güvercin, eski bir dolmakalem gördü.