Kadına şiddet insanlığa ihanettir: Şiddete sessiz kalma!

Fiziksel şiddetin yanı sıra psikolojik, ekonomik ve dijital şiddet de kadınların yaşamını etkiliyor. Mücadele, fark etmek ve destek mekanizmalarına başvurmakla başlıyor.

Kadına yönelik şiddet, yalnızca bir kişinin yaşamını değil, aileyi ve toplumu da etkileyen bir insan hakları sorunudur. Fiziksel saldırıdan psikolojik baskıya, ekonomik kısıtlamadan dijital tacize kadar farklı biçimlerde ortaya çıkan şiddet, kadınların yaşam hakkını, özgürlüğünü ve güvenliğini tehdit ediyor.

“Kadına şiddete hayır” çağrısı ise yalnızca belirli günlerde hatırlanacak bir slogan değil, günlük yaşamın her alanında karşılık bulması gereken bir sorumluluğu ifade ediyor.

Şiddetin önlenmesi için yalnızca saldırı anına müdahale edilmesi yeterli değil. Tehdit, aşağılama, kontrol etme, ekonomik bağımsızlığı engelleme ve ısrarlı takip gibi davranışların da şiddetin parçası olduğunun bilinmesi gerekiyor.

ŞİDDETİN TEK BİR BİÇİMİ YOK Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) 7 Ekim 2025 tarihinde yayımladığı Türkiye Kadına Yönelik Şiddet Araştırması 2024 sonuçları, şiddetin farklı biçimlerde yaşandığını ortaya koydu. Araştırma, 15-59 yaş grubundaki 18 bin 275 kadınla yapılan görüşmelere dayanıyor.

Araştırmaya göre kadınların yaşamlarının herhangi bir döneminde maruz kaldığı şiddet türleri arasında psikolojik şiddet yüzde 28,2, ekonomik şiddet yüzde 18,3 ve fiziksel şiddet yüzde 12,8 olarak kaydedildi. Son 12 aylık dönemde ise kadınların yüzde 11,6'sı psikolojik, yüzde 3,7'si dijital, yüzde 3,2'si ekonomik, yüzde 3,1'i ısrarlı takip, yüzde 2,6'sı fiziksel ve yüzde 0,9'u cinsel şiddete maruz kaldığını bildirdi.

Bu veriler, şiddetin yalnızca fiziksel saldırıdan ibaret olmadığını gösteriyor. Bir kadının telefonunu kontrol etmek, onu tehdit etmek, sosyal çevresinden uzaklaştırmak, çalışmasını veya kendi parasını kullanmasını engellemek de şiddet kapsamında değerlendirilebiliyor.

ŞİDDETİ GİZLEMEK SORUNU ORTADAN KALDIRMIYOR Araştırmada dikkat çeken başlıklardan biri de şiddetin paylaşılması oldu. Eşi veya birlikte olduğu kişi tarafından uygulanan şiddete ilişkin son deneyimini kadınların yüzde 47,7'si kimseye anlatmadı.

Şiddeti paylaşan kadınların yüzde 31,8'i ise ilk olarak kendi ailesinden bir kadınla konuştu.

Bu sonuç, şiddetin her zaman dışarıdan görülemediğini ortaya koyuyor. Kadınların yaşadıklarını anlatabilmesi, suçlanmadan dinlenmesi ve destek aradığında yalnız bırakılmaması gerekiyor. Şiddeti normalleştiren, mağduru sorumlu tutan veya yaşananları özel hayat meselesi olarak gören yaklaşım, çözümün önünde engel oluşturuyor.

ŞİDDETE MARUZ KALAN KADINLAR NEREYE BAŞVURABİLİR? Şiddete maruz kalan veya şiddet tehlikesi altında bulunan kadınlar; polis merkezlerine, jandarma karakollarına, Cumhuriyet başsavcılıklarına, sağlık kuruluşlarına, Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüklerine ve Şiddet Önleme ve İzleme Merkezlerine (ŞÖNİM) başvurabiliyor.

Acil durumlarda 112 Acil Çağrı Merkezi aranabiliyor. ALO 183 Sosyal Destek Hattı üzerinden de 7 gün 24 saat ücretsiz destek alınabiliyor. Kadın Destek Uygulaması (KADES), acil durumlarda kolluk kuvvetlerine ulaşmak için kullanılabiliyor.

6284 sayılı Kanun, şiddete uğrayan veya şiddete uğrama tehlikesi bulunan kadınların korunması ve şiddetin önlenmesi amacıyla alınacak tedbirleri düzenliyor. Başvuru için şiddetin fiziksel saldırıya dönüşmesini beklemek gerekmiyor.

ŞİDDETE KARŞI SORUMLULUK HERKESİN Kadına yönelik şiddetle mücadele yalnızca kamu kurumlarının veya sivil toplum kuruluşlarının görevi değil. Ailede, iş yerinde, okulda, sokakta ve dijital ortamlarda şiddeti görmezden gelmemek; mağduru suçlamamak ve gerektiğinde yetkili birimlere haber vermek toplumsal sorumluluğun parçası.

Bir kadının yaşam hakkı, güvenliği ve özgürlüğü tartışmaya açık değildir. Şiddetin bahanesi olmaz. Kadınların korkmadan yaşayabildiği bir toplum için şiddete karşı sözle değil, davranışla da durmak gerekiyor.