Bu bir katliam!

Aliağa’daki HABAŞ’ta başımıza gelen “şey” bir işçi katliamı!

Şimdi bu başlık kim bilir kaç kişiyi altlarına raptiye konmuş bir koltuğa oturuyorlarmışçasına rahatsız edecektir?

Ne çok arayan olur böyle şeyler yazdığımda sık sık başıma geldiği gibi...

Malum; şeytanın işi kalmayınca tutup kuyruğunu tartarmış!

Aramızdan koparılan canlardan çok başka şeylerden söz edip duracaklar!

Orada ölen kardeşlerimiz -muhtemelen- çoğumuzun yakını olmadığı için kendimizi “kurtulmuş” hissedeceğiz bu “katliam”dan...

Garantisi var mı yarın böyle -bizi de can evimizden vuracak- bir trajediyle karşılaşmayacağımızın?

Geçmiş yıllarda da -HABAŞ demir çelik fabrikası ve limanında- en az 28 kardeşimize mezar olan aynı yerde son bir ayda 3 kaza oluyorsa, bu olaydan sadece haftalar önce de iki işçi ölmüşse, son olarak 18 canımızı kaybettiğimiz bu süreçleri “kaza” diye geçiştirebilmek olacak şey mi!

Yazarı olmakla onur duyduğum Yenigün’ün önceki gün, 10 Kasım’da yayınlanan sayısının ilk sayfasını gördünüz mü?

Atatürk’ü bambaşka bir duyguyla anıldığı o anlam yüklü sayfayı...

O baştan aşağı simsiyah sayfada “Her fabrika bir mezarlıktır” yazısı vardı; son sözcüğün üzeri karalanıp iptal edilerek “kaledir”! sözcüğü yazılmış, Atatürk’ün yurt sevgisine, ülkesine ve halkına olan sevdasına, emek ve emekçilere duyduğu büyük saygıya atfen söylediği o unutulmaz ifade “Her fabrika bir kaledir” diye vurgulanmıştı.

Bu kadar da çok mezarlığa benzeyen o HABAŞ, onca evladımızın kaybından sonra denetlenmiş mi?

HABAŞ kendi kayıtlarında güvenlik sistemlerinin “yasal otoritelerce düzenli olarak denetlenmektedir” diye kamu tarafından da kontrol edilerek izlendiğini iddia ediyor ama iddia ayrıntılı bilgiler olmadığı için muğlak, karşılaştığımız sonuç ise ortada!

İnsanlarımızın bu soruların yanıtlarını en ince ayrıntılarına kadar öğrenme hakkı var.

Madenlerimizde yüzlerce madenci kardeşimiz mahvolarak yiter gider, altın madeninde atık kimyasal yığınların kayması sonucu can veren emekçilerimizin cesetlerini bile aylar sonra zor buluruz, üzerlerine titreye titreye büyüttüğümüz evlatlarımızın hayatları bir havai fişek fabrikasında biter gider, şehrin göbeğinde devrilen vincin altında işçi kardeşlerimiz yok olur, bunlar nedir yahu!

Birilerinin 3 kuruşuna muhtaç olup emeğini satmak zorunda kalan insanlarımız yitirdikleri bu canları sokakta mı buldu!

HABAŞ sürecinde öyle bir yargılama ve ceza olmalı ki sadece yakınlarını kaybedenlerin değil; bütün Türkiye’nin yüreğindeki yangına biraz olsun su serpmeli.

Bu vatanı omuzlarında taşırken aramızdan ayrılan bütün “emekçi şehitlerimiz”in aziz hatıraları önünde diz çöküyor, -o yangının sonsuz acılarıyla kendileri de yanan- bütün yakınlarına, hayatta kalıp yaşam savaşını sürdürmek zorunda olan emekçi kardeşlerimize, bu büyük acıyı yüreklerinin derinliklerinde hisseden bütün insanlarımıza sabır diliyorum.