Gün olur asra bedel

Yukarıdaki başlık yazar Cengiz Aytmatov’un önemli eserinin adıdır.. Bizim literatürümüze Mankurtlaşma kavramını kazandıran eser olması itibarıyla son derece önemlidir.. Bu kavramı kazuistik bir şekilde anlatmaktadır.. Juan Juanlar tarafından kaçırılan bir Türk çocuğunun türlü işkencelerle hafızasını yitirmesi sağlanır..

Hafızasını yitiren çocuk kendi halkına karşı asker olarak yetişir.. Sonunda onu kurtarmaya giden annesini öldürür.. Zira, yabancılaşmış, mankurtlaşmıştır..Tabii öykü acı verici.. Ancak burada bu evlada kızamazsınız.. Zira o hafızanın kazınması için gördüğü işkenceleri yaşamayan kimse yargılamada bulunmamalı..

O hafıza yittikten sonra ne yaptığının bilincinde midir? Aklına girenlerin ona verdiği dünyayı kurtarmak için kendini feda etmeye hazırdır.. Bir aile ferdi daha gelse onu da öldürmeye hazırdır..SOSYAL YOK ETME PROJESİÇağımızın mankurtları büyük projelerin parçası olarak yetişir..

Aidiyet duygusuna, aile kurumuna, tarih bilincine ve bunun gibi bir milletin farklı sosyal-psikolojik katmanlarına saldırı çok ciddidir..Bu saldırıların bazı katmanları göze çarpar, kulağı tırmalar.. Örneğin, Türk yerine Türkiyeli demenin anlam farkı bu nedenle kullanıldığı yerlere göre büyük farklılıklar arz edebilir..

Ancak daha sert örnekler de yaşanmıştır..Bu ülkede çekirdek yurttaş doktrini olarak ortaya çıkan “Andımız” bir akıl tutulması döneminde mankurtlaşmış kamuoyu baskısıyla yasaklanmıştır..Neydi Andımızda mankurtlaşmış kamuoyuna rahatsızlık veren? Doğruyum, çalışkanım demek mi?

Küçüklerimi sevmek, büyüklerimi saymak, yurdumu kendi varlığımdan çok sevmek ilkeleri mi? Bu ahlaki tutum mu rahatsız etti? Yoksa “Türküm!..” diyen bu ahlakın öznesinin açık bir şekilde belli edilmesi mi? Bazı kurnaz mankurtlar mükemmel demagoji ustasıdırlar ya..

Çocuk üzerinden duygu sömürüsü ile seslenmişler: “Altı yaşında ilkokul birinci sınıf çocuğumun varlığı neden Türk varlığına armağan olsun!”muş..Bak sen.. Bak sen.. Gören de zannedecek ki altı yaşında çocukları kurban ediyoruz..

Mankurtun ahlaksızı hiç çekilmiyor.. Oysa Andımızın kolektif düşüncesinde ne kastediliyor? Birimiz hepimiz için, hepimiz birimiz için..MANKURTA YANITDinle mankurt!.. Artık o altı yaşındaki birinci sınıf öğrencisi bu milletin üyesidir..

Sapık ağababalarının tersine o altı yaşındaki çocuk için bu milletin her ferdi kendini feda eder.. Çocuğunu kimden koruman gerektiğini anlayamamış olabilir misin? O çocuk senin milletinin üyesi olmazsa gider başka bir milletin yancısı olur..

Ha ben oldum, fena olmuyor dersen de şunu söylerim.. Bizden duyacağın bu sözleri çocuğun hazmedemeyebilir..Andımızda sizi rahatsız edenin ne olduğunu biliyorum.. Sadece ilk sözcük.. Gerisi bahane.. Sizi sadece rahatsız eden “Türküm!..” diye seslenen öznedir..

Kemalist devrimin Atatürk milliyetçiliğinde tarif ettiği gibi.. Etnik, kavimsel, dinsel olmayan.. Bu topraklar üzerinde yaşayıp Türkiye Cumhuriyeti’ne kendini ait hisseden herkesten söz ediyoruz..Sen bundan rahatsızsan, besbelli o özne değilsin..

Peki, gerçekte kimsin? TATLI HAYAT ÜRETİCİSİHatırlar mısınız 2000’li yılların başında bir Tatlı Hayat dizisi vardı.. Baş karakter kuru temizleme işletmesi sahibi İhsan Yıldırım: Muhafazakâr, işgüzar, kurnaz esnaf.. Politik resmi çok ilginç: Milliyetçi, gerçeklikten kopuk, modernizmi anlamamış, hümanist düşüncelere uzak, sık sık saçmalıkları, kurnazlık ve saygısızlığı hoşgörülü eğitimli komşuları tarafından tolere edilmekte..

Komşuları kim? Yunan Yorgo ve ailesi.. Son derece modern, eğitimli, hoşgörülü ve bizim “ahmak” karakteri inceden inceye eğitiyorlar.. Peki bizim kötü karakteri kim canlandırıyor tahmin edin? “Türk Sineması” ifadesinden rahatsız olan kişi..Bu noktada tekrar dikkatinizi çekiyorum..

Zira, bu yazı bir dış politika yazısıdır.. Burada dizinin üreticisi 1975 Amerikan yapımı “The Jeffersons”-tan uyarlama yapıyor.. Karakterler bile aynı.. Evde bir adet sarkastik konuşan yardımcı, eğitim sahibi bir çocuk ve eğitimli, açık görüşlü, hoşgörülü komşu – dünürün yine açık görüşlü kızı ile evli..

Kapitalizmin gelişim yönü izin verdiği için sonradan görme kuru temizleyici dükkânların sayısını artırıp franchise veriyor ve zenginliği sürekli bir artış gösteriyor.. Ama para onu aydınlanmanın gerisine iten bir öznel ahlak şövalyesi hâline getiriyor..

Karakterler, senaryolar aynı..The Jeffersons’ta aşağılanan siyahi orta sınıfın yükselişi ki dönemin ABD’sinde tam bir hedef olmuştur.. Tatlı Hayat’ta ise sonradan görme Türk milliyetçisi orta sınıf karakterinin temsil ettiği sonradan güçlenmiş bir Türk milleti..Bu noktada durup, yok artık, o kadar da değildir herhalde diyorum..Birden Londra’da öğrencilik yıllarında hafta sonu izlediğim o ünlü BBC dizisi “EastEnders” geliyor..

Bizim “Türk Sineması” karşıtı şahsiyetin oradaki rolü aklıma geliyor.. Mehmet Osman.. Kurnaz, kumarbaz, gördüğü her kadına açıktan yürüyen, pişkin, çapkın, şark kurnazı Türk..Bu dizide de yıllarca bu kötü yan rol ile BBC izleyicilerine deri altı enjeksiyonu yapıldıktan sonra diziden çıkarılıyorlar..

Nasıl mı? Osman ailesi Kıbrıs’a, ülkelerine dönüyor..MEDENİYETSİZ TÜRKDemiştim değil mi, bu bir dış politika yazısıdır ve hiçbiri tesadüf değildir diye.. Yukarıda konuyu değerinden fazla uzattık, gelin, “Türk Sineması” düşmanlığı konusunu burada kapatalım..Ancak üst başlık o kadar önemli ki bir küçük anekdot daha paylaşmadan geçemeyeceğim..Bakın yine 2000’lerin başı..

Londra’da yükseköğretim öğrencisiyiz.. Malum tarihsel bir misyonun murisi Londra Ekonomi Okulu’na önemli şahsiyetler gelip öğrencilere seminerler veriyor.. Yunan yüksek bürokratlardan birinin toplantısında bir huzursuzluk olduğunu duyduk..

Zira artık yılın son dönemlerinde bıkkınlık gelmiş, dış konuşmacı seminerlerini takip etmeyi bırakmıştık..Dünya tatlısı Yunan kız arkadaşımız anlattı.. “Sizi gidi medeniyetsiz Türkler!” diye gülümsedi..Bir atıf yaptığı belli..

Ne oldu diye sorunca bir çırpıda anlattı.. Yunan bakan yardımcısı epey bir şeyler anlattıktan sonra bir öğrenci soru sormuş: Sizce, Türkiye’nin Avrupa Birliği üyesi olmasının önündeki temel engel nedir? Konuşmacının yanıtı: Henüz medeni milletlerden biri olamadıkları için..İçlerinde önemli miktarda Yunan üniversite öğrencisinin de olduğu Avrupalı öğrenciler bu yanıt üzerine salonu terk ederler..

19. yüzyıl sömürgeci dili ile konuşan politikacıyı dinlemeye devam etmeyi ahlaken reddetmişlerdi..Lafı çok uzattım..Saldırının ana teması, özünde yatan budur.. Saldırganlık “Türk Sineması”ndaki “Türk” sözcüğü veya içindeki aidiyet referansı değildir..

Bu sadece menüdeki tatlı niyetine yedikleri bölümdür.. Ana yemek tamamen sömürgeci söylemin “siz asla medeni olamazsınız, ancak ve ancak sonradan görme, eğitimsiz, uygarlıktan uzak milletsiniz” düşüncesi..Keşke bir değişim programı olsaydı..

Sömürgeci dönemin dilini kullanan Yunan politikacıyı protesto eden Yunan öğrencilerle bizim mankurtları “aidiyet değişim programı”na tabi tutabilseydik.. Herkes rahat etseydi..