“goca Mendis”

Çocukluğumun zor yıllarından karmaşa ve kargaşasından zaman zaman bahsederim. Kimi zaman özlediğim yanları da anlatır dururum. Zorluk ve sıkıntıların insanı yetenek sahibi yaptığını her fırsatta üstüne basarak ifade ederim.

Minikliğimin ülkesinde motorlu araç sayısı 256 bin 568 miş. Ya şimdi 35 milyon 065 bin 235 miş. Kaç misli, kaç katı! Ya nereden nereye!. Ortalamaya vursak seksen altı milyonda her 2, 45 kişiye motorlu araç düşüyor. Ben beş altı yaşındayken köyümün toprak yapılı yollarından motorlu aracın geçme aralığı sıfıra yakındı.

Bugünün araç stoğu maddi zenginliğin göstergesi değil midir? Altmışlı yılların ortalarında izne gelen Almancıların cilalı arabalarına bakıp bakıp imrendiğim olmuştur. Köyümüze hasbelkader yol uğratmış bir aracın etrafında toplanırdık tüm çocuklar.

O yaşta iç geçirdiğimiz olmuş mudur? Olmuştur kardeş! İlk tüple çalışan arabayı madenci Emin Beyde görmüştük mesela taaa o yıllarda. Okulların etrafından veya resmi kurumların çevresinden geçerken otoparklarına bir bakın.

Ühhü, model model, marka marka yığınla otomobil. Arabanın modeli liyakati belirleyecek nerdeyse! Maddi kaynaklar kimilerinin durduğu noktayı belirlerken, kültürel değerlerin yokluklarının boşluğuna düştük yeğenim. İyi bir fabrikamı, evler, arabalar, hanlar hamamlar mı iyi birer evlat mı noktasında karmaşalar yaşadık.

Çocuklarımıza sunulan maddi zenginliğin her şeyi halledeceğini sandık. Dünün zengini sayabileceğimiz kimilerinin bugünün dar gelirlisi olduğunu benim yaşımda olanlar pekâlâ bilir. Dünün fakir aile çocukları arasında olanlarında bugünün varlıkları arasında gözleyebiliriz.

Okul yüzü görmemiş ana babaların üniversite mezunu çocuklarının devasa fabrikaları nasıl batırdığını, hangi kirli işlere yapışıp iflasa sürüklediğini anlatmak mümkün. O zaman şu soruyu sormanın vaktidir öyleyse. Ana babalar iyi bir fabrika, hanlar hamamlar mı bırakmalıdır yoksa iyi eğitimli (!) evlatlar mı?

Yüce peygamberimizin şu sözü insanın gözlerinin önüne dikiliyor. “Hiçbir baba çocuğuna, güzel terbiyeden ve edepten daha üstün bir şey vermiş olamaz” Yaaaa! Gördün mü lafı!....Bugün yaşadığımız, dert yandığımız belki de içinde olduğumuz pek çok sıkıntı terbiye eksikliği ve göz ardı ettiğimiz eğitimdir.

Para kazanma hırsı ve servet sahibi olmanın telaşesiyle boş verdiğimiz terbiye ve eğitimin sonuçlarını sosyal medyada hatta günlük yaşam içinde gözlüyoruz. Acı mı, acı! Bedeliyse ağır. Hanım, bir buçuk senedir bir başka şehirde yeni doğan torunumuzla ilgilendi.

Çevremdeki kimi insanların tepkisinin özetini bir, iki cümleyle ifade edeyim- “Şartosun ben olsam göndermem!” Yapma ya! Gönderme! Göndermede, gerekli ilgiyi, sevgiyi, alakayı ve terbiyeyi göstermediğin bebek (Allah korusun) yarın toplumun başına bela olsun yeğenim!

Bilgi ve ilginin ilişkisi, yarattığı algı insan davranışlarına yansır. Bir tek bireyin ahlakı aile bütünlüğünü etkiler. Mahremi şeyler bile alenileşti. Sır (!) denen şey ortadan kalktı cancağızım. Bilim denen şey düşünmek ve sorgulamakla başlar.

Modernleşme ve özgürlük adı altında hem ailevi hem toplumsal değerler rafa kalktı, kalkıyor. Kul hakkının bile haramdan sakınmakla korunduğu gerçeğinin ne kadar uzağına düşüyor insan. Vay be! Gel de kaygılanma. Sorunun gerçeği; Arkamızda ne bırakalım? İyi bir Fabrika mı, iyi bir evlat mı? Sağlıcakla.