Başkasının başına geleni görüp geçmeyen insanlar

Fransa’da beşinci cumartesisine ulaşan protesto gösterilerinde dikkatimi çeken, göstericilerle birlikte bir kez daha sokaklardaki bir gönüllü grubu: Street Medic.

Gösteriler sırasında yaralananlara, göz yaşartıcı gazdan etkilenenlere, fenalaşanlara ilk yardımda bulunuyorlar.

Aralarında sağlık çalışanları da var, ilk yardım eğitimi almış gönüllüler de.

Yaptıkları işin tıbbi olduğu kadar ahlaki bir anlamı da var.

Özellikle de insanlığı aşındıran bir çağ hastalığına dönüştüğünü düşündüğüm “duyarsızlığın” giderek yaygınlaştığı bugünlerde, bana çok insanca geliyor yaptıkları.

Çünkü yardım ettikleri insanların kim oldukları, ne düşündükleri, hangi görüşü savundukları, onların yardıma ihtiyaç duydukları gerçeğini değiştirmiyor.

Dayanışmanın en yalın ahlaki temeli belki de budur: Başkasının başına gelene kayıtsız kalmamak.

Ne yazık ki bugün bu tutum bile onları, başkasının acısını görmezden gelenlerden ayırmaya yetiyor.

Konfora teslim olmuş yalancıktan muhalif hayatlar kendi kendine anlatılan masallarla süredursun, İnsanların birbirlerinin hayatlarına yabancılaştığı, başkalarının uğradığı haksızlıkları, yaşadığı güçlükleri, hatta acıları kendi hayatlarının dışında gördüğü bir zamanda, bir yabancının yardımına koşmak, benim gözümde bu gönüllüleri alnı öpülecek insanlar yapıyor.

Üstelik bunun için klişe büyük sözler söylemeleri, sanki sahiden istiyormuş gibi dünyayı değiştirmekten söz etmeleri de gerekmiyor.

Başkalarının hayatına ilişkin heyecanlı nutuklar atmadan, bir insanın yardımına koşuyorlar.

Giderek birbirine daha fazla kayıtsız kalan insanların aynı dünyayı paylaşmaya devam ettiği bir çağda, bu küçük gönüllü topluluklarının hatırlattığı şey aslında çok eski bir insanlık değeri.

Ve fark ettikten sonra arkasını dönüp gitmemek.

Bir yanda onu görmezden gelerek yalancı hayatlarda ısrar, bir yanda yalnızlık sürüyor.

Görüşümü bir kez daha tekrarlamış olacağım;

Belki de bugün asıl sorgulanması gereken, insanların birbirlerine yardım etmek için neden sokağa çıktıkları değil, başkalarının başına gelenleri görüp hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya nasıl alıştığımız.