Sakinlik mi, kaos mu? İnsan kendi hayatını neden zorlaştırır?

Melek yazdı…

Kimi insan huzurun peşinden koşar, kimi ise farkında olmadan kendi hayatını bir karmaşanın içine sürükler. Oysa insanın nasıl yaşadığı yalnızca kendi dünyasını değil, dokunduğu insanların hayatını da etkiler. Peki, gerçekten huzurlu olmak mı istiyoruz, yoksa alıştığımız karmaşanın içinde yaşamayı mı seçiyoruz?

Herkesin hayattan beklentisi farklı. Kimi sabah uyandığında telaşsız bir gün geçirmek, sevdiği insanlarla güzel bir sohbet etmek ve akşam başını yastığa koyduğunda zihninin rahat olmasını ister. Kimi ise sürekli bir şeylerin peşinden koşar. Tartışmalar, kırgınlıklar, bitmeyen hesaplaşmalar ve telaşlar arasında günlerini tüketir.

Aslında çoğu zaman hayatı zorlaştıran şey yaşadıklarımızdan çok, onlara nasıl karşılık verdiğimizdir. Küçük bir mesele büyür, basit bir söz günlerce aklımızda kalır, bir tartışma koca bir ilişkinin önüne geçer. Sonra dönüp baktığımızda, belki de hiç yaşamamamız gereken kadar çok şeyin içinde yorulduğumuzu fark ederiz.

Oysa insan bazen sadece biraz sakinlik ister. Kimseyle yarışmadan, kendini anlatmak zorunda kalmadan, sürekli bir şeyleri kanıtlamaya çalışmadan yaşamak... Herkesin kendisini anlamasını beklemeden, başkalarının ne düşündüğünü hayatının merkezine koymadan yoluna devam etmek ister.

Ama sakinlik yalnızca insanın kendi içinde yaşadığı bir duygu değildir. Çevresindeki insanlara nasıl davrandığıyla da ilgilidir. Çünkü sürekli öfkeli olan, her şeyi sorun haline getiren, en küçük olayda huzursuzluk çıkaran birinin yarattığı karmaşa yalnızca kendisinde kalmaz. Ailesine, arkadaşlarına, birlikte çalıştığı insanlara da yansır.

İnsan bazen kendi hayatını istediği gibi yaşadığını düşünür. Ancak unuttuğu bir şey vardır: Hiçbirimiz bu dünyada tamamen yalnız değiliz. Söylediğimiz bir söz birinin kalbini kırabilir, gösterdiğimiz anlayış birinin zor gününü güzelleştirebilir. Bazen farkında bile olmadan bir insanın hayatına dokunuruz.

Elbette kimse başkalarını memnun etmek için yaşamak zorunda değil. Herkesin kendi doğruları, tercihleri ve hayalleri var. Ancak özgür olmak, başkalarının duygularını önemsememek anlamına gelmiyor. Kendi hayatımızı yaşarken başkalarının hayatını zorlaştırmamayı da öğrenmemiz gerekiyor.

Belki de büyümek biraz da budur. Her söze cevap vermemek, her tartışmanın içinde bulunmamak, her insanı değiştirmeye çalışmamak... Bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmek, bazı insanlardan uzaklaşmak ve bazı kapıları sessizce kapatabilmek.

Çünkü hayat zaten yeterince kısa ve hepimiz zaman zaman yoruluyoruz. Bir de kendi ellerimizle huzurumuzu bozmanın, sevdiklerimizi kırmanın ve gereksiz karmaşaların içinde kaybolmanın anlamı yok.

Peki, sakinlik mi kaos mu? Belki hayatın her zaman sakin geçmesi mümkün değil. Bazen fırtınalar kopacak, bazen üzülecek, bazen öfkelenecek ve bazen de her şeyi yeniden başlatmak zorunda kalacağız. Önemli olan, bu fırtınaların içinde nasıl bir insan olarak kalabildiğimiz.

Günün sonunda hepimiz aynı şeyi istiyoruz aslında: Biraz huzur, biraz anlayış, içten bir gülümseme ve kendimizi iyi hissettiğimiz bir hayat...