İçerik mi, ezber mi?

Hep ezber, hep ezber. Her gün okuduk okuduk, döndük bir daha okuduk, rutin kabul ettik, bıktık, usandık.

Güzel olan ifadeler kulağa hoş gelen bir hoş seda gibi geldi geçti. Sadece ağızdan okuduk, içerikten, anlamdan, gönül ikliminden yoksun kaldık. Ders olduğu için işledik. Ant ve İstiklal Marşımız dar zamanlara, dar çerçevelere, mekânlara sığdırıldı hep.

Kâinatın mükemmel küçük bir örneği, duyguların sembolü, sevginin, şefkatin, güzelliğin, aşkın, muhabbetin hayatın anlamlı desenleri, yarınlarımız olan çocuklarımız her sabah andı okurken “…Türküm…” ifadesinin içeriğinden, Türkün vasıflarından, farklılığından, değerlerinden, inançlarından, yani muhtevadan yeterince haberdar mı acaba?

Hayatımızın renga renk, desen desen efsunlu kokuları olan çiçekleri, gülleri olan yavrularımız “…doğruyum, çalışkanım…” derken hayatın doğrularından, yanlışlarından, estetiğinden, özelliklerinden gerçek anlamda istifade edebildi mi?

Eğitim ve öğretim hayat ile başlayan bir süreç, insanı, çocukları, gençleri yetiştirmek de ince bir sanat olduğuna göre; doğruluk, iyilik, estetik, güzellik, değerlerimiz ve kutsallarımız çocuklar için gerçekten vaz geçilmez bir değer olarak hayat tarzının süslü motifleri oldu mu acaba?

Yasa olarak ifade ettiğimiz “… küçükleri korumak, büyüklerimi saymak…” gibi güzel ifadeler karşısında neden zayıflar, küçükler eziliyor, büyükler göz ardı ediliyor ki?

O halde işler sadece yapılmanın ötesinde aynı zamanda bir gönül işi olmalı, hizmet yarışında toplumun her katmanında bir nefer olmalı insan. Okullar da eğitim ve öğretim ile sınırlı olmamalı. Dahası yirmi dört saat değişik hizmetlere ev sahipliği yapmalı bu güzel kurumlar. Yeterli mi? Hayır.

Maalesef toplum olarak daha çok hayatı tecrübe ile yaşayarak, deneme-yanılma yoluyla insan, zaman, mekân, kaynak israfıyla öğreniyoruz. En kolay metot olan önleyici tarz yerine tedavi edici bir yolla da hastalıklardan kurtulamıyor, ya da izlerini silemiyoruz hayatımızda.

İnsana insan olduğu, insan olmanın kutsallığı, kâinatın en mükemmel sanat eseri olduğu, sorumluluk duygusu, sevgi, muhabbet, şefkat, hak kavramı, inançlar, değerler sistemi gerçek anlamda ezberden öte hayat tarzı olarak dünyamızda yer alsaydı, insan önce kendisini ve daha sonra diğer insanları tanıyıp sevseydi insan kendisine, diğer insanlara, çevresine zarar vererek izlenmeye, sıkı denetimlere, asayişin sağlanmasına, istenmeyen manzaraları baş döndürürcesine yaşanır mıydı?

Karıncayı bile incitmekten korkan bir insan insanlara nasıl zarar versin ki?

Asıl mesele insanın insan olduğunun farkına vararak ruhunu günahlardan, kötülüklerden, bedenini de her tüllü kirlerden, pisliklerden uzak tutarak akıl kuvvetini ufuklar dünyasında gönül iklimi ile bütünleştirerek, şehvet ve ihtiras duygularını edepli bir şekilde kullanarak, kızgınlıklarını, benliklerindeki sıkıntılarını kendine ve insanlara zarar vermeme kahramanlığını gösterek hayatını huzurlu ve anlamlı bir şekilde yaşayabilmesidir.

Ezberden öte, içerik ve sorumluluk duygusu içerisinde hayatı mutlu ve umutlu bir şekilde yaşayarak gayesi olan bir hayatta ölümsüzleşmek. Yani asıl mesele şekilden öte, gerçek anlamda insan olabilmektir.