Cadılar Kovalasın Sizi!

Bir Milletin Kültürü Taklit Edilerek Değil, Yaşatılarak Korunur!

Bir milletin varlığını yalnızca sınırları, bayrağı ve siyasi gücü belirlemez. O milleti millet yapan; dili, türküleri, şarkıları, folkloru, gelenekleri, görenekleri ve asırlardan süzülüp gelen kültürel mirasıdır. Kültürünü kaybeden bir millet, zamanla kimliğini de kaybetmeye mahkûmdur.

Son yıllarda Türkiye’nin bazı şehirlerinde ve ilçelerinde Cadılar Bayramı adı altında düzenlenen etkinliklerin yaygınlaşmasını bu açıdan değerlendirmek gerekiyor. Elbette farklı kültürleri tanımak, dünyadaki gelişmeleri takip etmek başka bir şeydir; yabancı kültürleri kendi kültürümüzün önüne koymak bambaşka bir şey.

Bizim itirazımız başka kültürlerin varlığına değil, kendi kültürümüzü unuturken başkalarının kültürünü benimsemeye gösterdiğimiz hevesedir. Peki, kendi kültürümüzün hangi değerini yeterince tanıyoruz?

Karadeniz’de asırlardır yaşatılan Kalandar gecelerini kaç gencimiz biliyor? Kalandar’ın taşıdığı mitolojik anlatıları, gelenekleri, kostümleri ve eğlence kültürünü kaçımız gelecek kuşaklara anlatabiliyoruz?

Oysa bizim de geçmişimizden gelen, yaşatılmayı bekleyen nice folklorik değerimiz var. Anadolu’nun her köşesinde ayrı bir hikâye, ayrı bir gelenek, ayrı bir kültürel zenginlik saklı.

Trabzon’un Kalandar geceleri, Hıdırellez, yöresel halk oyunları, manilerimiz, türkülerimiz ve köy seyirlik oyunlarımız bu zenginliğin yalnızca birkaç örneği.

Ne yazık ki kendi değerlerimizi tanıtmak ve yaşatmak konusunda gösteremediğimiz gayreti, yabancı kültürlerin popüler etkinliklerine gösteriyoruz.

Burada asıl sorumluluk yalnızca gençlerimize yüklenemez.

Yerel kültür derneklerinin, sivil toplum kuruluşlarının ve yerel yönetimlerin de ciddi sorumlulukları vardır.

Kültür dernekleri yalnızca tabeladan ve belirli günlerde yapılan toplantılardan ibaret olmamalıdır.

Her dernek, kendi yöresinin kültürünü yaşatacak festivaller, halk oyunları gösterileri, türkü geceleri, geleneksel el sanatları sergileri ve kültürel buluşmalar düzenlemelidir.

Yerel yönetimler de bu çabalara seyirci kalmamalı; kültür derneklerine mekân, organizasyon, tanıtım ve maddi destek sağlayarak bu çalışmaların önünü açmalıdır.

Bir ilçede Cadılar Bayramı etkinliğine gösterilen ilgi kadar, o ilçenin kendi kültürünü tanıtacak bir Kalandar şenliğine de önem verilmelidir.

Çünkü kültür, yalnızca geçmişin hatırası değil, geleceğin de teminatıdır.

Gençlerimize yabancı kültürleri tanımayı yasaklayamayız.

Ancak kendi kültürünü tanımayan, kendi türküsünü bilmeyen, kendi geleneklerinden habersiz yetişen bir neslin kültürel aidiyetini nasıl koruyacağımızı da sorgulamak zorundayız.

Çocuklarımıza başka ülkelerin kostümlerini giydirmeden önce kendi yöresel kıyafetlerimizi tanıtmalı, yabancıların folklorunu öğretmeden önce kendi halk oyunlarımızı sevdirmeliyiz.

Unutmayalım ki bir milletin geleceği, yalnızca okullarında değil, kültüründe de şekillenir.

Bizim gençlerimizin de dünyayı tanımasını, farklı kültürlerden haberdar olmasını isteriz. Ama kendi köklerinden kopmadan, kendi değerlerinden utanmadan, kendi kültürünü bilerek yetişmelerini istiyoruz. Çünkü bir millet başkasının kültürünü tanıdığı için değil, kendi kültürünü unuttuğu zaman kaybolmaya başlar.

Artık yerel yönetimlerimize, kültür derneklerimize ve sivil toplum kuruluşlarımıza önemli bir görev düşüyor: Yabancı kültürlerin takvimini takip etmek yerine kendi kültürümüzün takvimini oluşturmak! Cadılar Bayramı’na karşı yalnızca söz söylemek yetmez.

Onun karşısına kendi kültürel zenginliğimizi, kendi festivallerimizi, kendi geleneklerimizi ve kendi değerlerimizi koymalıyız. Bizim de anlatacak hikâyelerimiz, söyleyecek türkülerimiz, yaşatacak geleneklerimiz var. Yeter ki sahip çıkalım.

Bir milletin kültürü müzelerde sergilenecek bir eşya değil, sokaklarında yaşatılacak bir mirastır.

Ve unutmayalım:

Kendi kültürüne sahip çıkmayanların, bir gün başkasının kültürüne ait olmasına şaşırmaya hakkı yoktur!