Türkiye YENİleniyor

Bir siyasi partinin kapılarını kapatabilirsiniz. Binalarını, araçlarını, imkânlarını elinden alabilirsiniz. Ama insanların değiştirme iradesini elinden alamazsınız. YENİ Parti’nin hikâyesi böyle başladı. Kapatılan kapıların önünde beklemek yerine yeni bir kapı açanların hikâyesi.

Fakat asıl önemli olan, açılan kapının ardında nasıl bir siyaset bulunduğu. Kuruluş kurultayında Özgür Özel, “Siyaset yenilenmeden Türkiye yenilenemez” dedi. Bence kurultayın en önemli mesajı buydu. Çünkü Türkiye’nin yalnızca yeni yöneticilere değil, yeni yönetme biçimlerine ihtiyacı var.

YENİ Parti değişime kendisinden başladı. İlçe başkanlarını, il başkanlarını, genel başkanını üyelerine seçtirdi. Delege pazarlıklarının yerine üyelerin iradesini koydu. Mahalle meclisleri, dijital katılım ve görevlerde dönem sınırlamasıyla bu anlayışı kalıcılaştırmayı hedefliyor.

Demokrasiyi başkalarına vaat etmeden önce kendi içinde uygulamaya başladı. Ama asıl büyük değişim iddiası devlet yönetiminde. Özel’in kurultayda verdiği bir söz, yenilenmenin ne kadar köklü bir değişim hedeflediğini ortaya koyuyor: “Bir daha kimsenin ele geçiremeyeceği bir yargı sistemi kuracağız.”Bu söz, yalnızca bir yargı reformu vaadi değil, devlet anlayışında bir zihniyet değişiminin ifadesi.

İktidar değişince yargıyı, medyayı, devlet kurumlarını bu kez kendine bağlamak değil; kimsenin ele geçiremeyeceği kurumlar oluşturmak. Yönetenlerin değil, kuralların güçlü olduğu bir ülke. Siyasi ahlak yasası, siyasetçilerin mal varlıklarını açıklaması, siyasetin finansmanının denetlenmesi, kamu harcamalarında şeffaflık… Bunlar kuru teknik düzenlemeler değil.

Vatandaşın ödediği verginin hesabını sorabilmesi, devletin kendisine ait olduğunu yeniden hissedebilmesi demek. Yenilenme, devletin kapısında tanıdık aramak zorunda kalmamak demek. Ekonomide de insan hayatına dokunan somut hedefler var.

Asgari ücretin açlık sınırının üzerine çıkarılması, en düşük emekli aylığının asgari ücret düzeyine yükseltilmesi, vergi yükünün dar gelirliden daha çok kazanana kaydırılması…Barınma krizine karşı kiralık sosyal konutlar ve sosyal konut kirasının hane gelirinin dörtte birini aşmaması. Çiftçiye alım güvencesi, tarımsal mazotta vergilerin kaldırılması.

Geliri olmayana temel vatandaşlık geliri. Eğitimde fırsat eşitliği, gençlerin yabancı dil ve dijital becerilerle donatılması, kamuda torpilin ve kayırmacılığın sona erdirilmesi. Dış politikada da kişisel ilişkilere ve günübirlik hesaplara dayanan anlayışın yerine kurumsal, öngörülebilir ve tutarlı bir çizgi.

Türkiye’nin çıkarlarını eşit muhataplık temelinde savunan, Avrupa Birliği üyeliğini yeniden hedefleyen, kavga değil barış ve refah üreten bir diplomasi. Kurultayda anlatılan küçük bağışların hikâyeleri insanın içine işliyordu.

Ayakkabı almak için ayırdığı parayı gönderen Mesut amca, pazar parasını bağışlayan Melek abla, hayvanlarının bir günlük süt parasını gönderen Veysel amca…Özgür Özel’in liderliğinde benim en çok önemsediğim özelliklerden biri sahiciliği. İnsanlarla kurduğu ilişkinin sıcaklığı, onların dertlerini ve umutlarını anlatırken taşıdığı duygu, siyaseti yalnızca bir iktidar mücadelesi olarak görmediğini hissettiriyor.

Kurultayda Veysel amcayı anlatırken sesinin titremesi, gözlerinin dolması da bunun unutulmayacak anlarından biriydi. Bu insanların istediği ayrıcalık değil. İnsanca yaşamak, çocuklarına güzel bir gelecek bırakmak, haklarını kimseye minnet etmeden alabilmek.

Türkiye’nin geleceği, birilerinin bizim için yazdığı bir kader değil. O geleceği kendi ellerimizle kurabiliriz. YENİ Parti’nin hikâyesi bize bunu hatırlatıyor. Türkiye yenileniyor. Çünkü artık değişimi beklemekle yetinmeyen, onu gerçekleştirmek için ayağa kalkan insanlar var.