Sane'yi kazanmak

Leroy Sane yirmi dokuz yaşında Alman milli takımının oyuncusu olarak geldiği Galatasaray'daki ilk sezonunda 7 gol, 9 asist üretmesine rağmen ağızlarda "kekremsi" bir tat bırakmıştı. Aslında hiç de fena bir performans değildi ama beklenti çok büyük olduğu için "idare etti" tarzı bir düşünce çıkmıştı ortaya.

Açıkçası bu sezon hayal kırıklığı yaşattığını söylemek için futbol bilmeye gerek yok. Gol ve asist hanesindeki "sıfıra sıfır, elde var sıfır" her şeyi anlatıyor. Hadi skor katkısı yok ama oyun katkısı da yok ki! Peki, Sane'den vazgeçmek kolay mı?

Yüksek maliyetini düşünenler "ayrılık vakti geldi de geçiyor bile" diyor. İyi de Schalke'deki, B. Münih'deki Sane'nin yapabildikleri hala hafızamızdaki tazeliğini koruyor. Galatasaraylılar niye o Sane'yi izleyemiyor? Bu sorunun cevabını Okan Hoca vermek zorunda.

Sane'nin yüksek yıllık gelirini de düşününce İstanbul'dan kolay kolay ayrılacağını düşünmek hayal olur. Zaten henüz 30 yaşında ve yeniden milli takıma dönmek, "ben hesaba katılmayacak oyuncu değilim" demek zorunda. Eğer Sane, yerini Yunus'a kaybediyorsa elbette şapkasını önüne koyup düşünmeli.

Ama Okan Buruk'ta elinde Sane varken Yunus'u oynatmayı tercih ediyorsa "acaba ben böyle bir yıldızı kazanmak için elimden gelen her şeyi yaptım mı?" sorusunu kendisine sorabilmeli. İyi durumdaki Sane, Leao, Batrakov, Osimhen dörtlüsünü beraber izlemek bambaşka bir futbol keyfi olmaz mı?

A Milli Futbol Takımımız için kabus gibi bir Uluslar Ligi süreci yaşıyoruz. Peşinen söyleyeyim, "Biz A Ligi takımı değiliz" düşüncesine şiddetle karşıyım. Ne yani! Yunanistan A Ligi takımı da biz mi değiliz? İspanya, Fransa, İngiltere gibi devleri bir kenara bırakırsak bu ligdeki hemen her takıma kafa tutmamız, Galler'den Sırbistan'a kadar birçok takımı da yenmemiz gerekir.

Türk Milli takımı çok da uzak olmayan bir geçmişte Avrupa'da nasıl yarı final, çeyrek final oynadı? Bu tip takımlara meydan okuyamazsanız Avrupa futbolunda söz sahibi olmanız düşünülebilir mi? Yine mi "haddimizi bilelim" edebiyatı başladı?

Madem öyle neden, "çok iyi jenerasyonumuz var" diye atıp tutuyoruz? Şu aşamada en büyük sorunumuz Arda'nın yanına maçın kaderine etki edecek oyuncuları ekleyememek…Bunun için öncelikle doğru oyunu bulmamız, ne oynadığımızı bilmemiz gerek.

Biz adını koymanın zor olduğu spontane bir oyun oynuyoruz. Hal böyle olunca Kenan'ın yokluğunda bütün yük Arda'ya biniyor. Hakan ve Orkun sakatlıktan çıktıkları için verimli değiller. Can Uzun ve Aral Şimşir mutlaka kazanılmalı.

İsmail ve Salih'in varlığı önemli. Barış, Yunus ve Oğuz da öyle. Ama bu oyuncuları belli bir düzen içinde kullanabilmeliyiz. Savunmada çözmemiz gereken sıkıntılar da var. Stoperlerimiz ağır. Ferdi ve Zeki tamam ama sağlam alternatifleri olmalı.

Bu takıma Euro 2028'e kadar mutlaka iki, üç yeni isim daha ekleyebilmeliyiz. Sergen Yalçın'ın işi kolay değil. İlk maçın günahı olmaz. Yoksa Jeremy Doku'ya ve göz göre göre gelen gole önlem almayan Hoca'ya bir çift söz söylemek gerekirdi. Ama şimdi destek olma zamanı!

Yıl 1908... İkinci Meşrutiyet dönemi. Türk gençlerinden, Rumlara, hatta İngilizlere kadar hemen herkesin futbol oynamaya koştuğu yegâne sahalar Kadıköy'deki Kuşdili ve Papazın Çayırı'ndan başka yerler değildir... Sonraları Union Club sahası olarak da bilinen ve özellikle savaş sürecinde İngilizlerin sıkça kullandığı bu saha 1909 yılında Fenerbahçe ile Galatasaray arasındaki ilk derbiye de ev sahipliği yapar...

Şimdi, "bu tarih bilgileri de nereden çıktı?" dediğinizi duyar gibiyim. Uzatmaya niyetim yok. Bugün Şükrü Saraçoğlu Spor Kompleksi Chobani Stadyumu diye bilinen mekânın sıradan bir yer olmadığını arılatmaya çalışmak niyetim.

Öyle, "şu stadyumu Kadıköy'den Maltepe'ye taşıyoruz" diyerek konuyu basite indirgemek mümkün değil. Orada yaşayan bir tarih var! 1982 yılında Altay maçıyla yeniden hizmete girmesi, 1993 yılında Fenerbahçe ile Galatasaray arasında oynanan Kadıköy'deki ilk gece maçı, 2001'de 4-4 biten ve Fenerbahçe'nin penaltılarla kazandığı Galatasaray kupa karşılaşması, 2002'deki 6-0'lık tarihi derbi, 2009'da Werder Bremen ile Shakthar Donetsk arasında "UEFA Kupası" adıyla oynanan son final, İngiltere ile berabere kaldığımız ve Belçika'yı 3-2 yendiğimiz milli maçlar… Hangi birisini sayalım?

İyisiyle kötüsüyle koca bir tarih Kadıköy'de yazıldı. Futbolseverler tarihe burada tanıklık edip, sevgiyi burada paylaştı. Bu anlattıklarıma "romantizm" diyerek ekonomik avantajları sıralayan rasyonalistler kusura bakmasın, hemen her şeyi sanayileşen futbolun bari tarihi değerlerini koruyabilelim.

Derbiler hariç 40-42 Bin kişiye oynayan Fenerbahçe'yi varsın 75 Bin değil de 60 Bin kişi izlesin. Bir zahmet transfere saçma sapan paralar saçılmasın ve "stadı taşırsak ne kazanırız?" diye hesaba girişilmesin. Kadıköy Fenerbahçe'ye ev sahipliği yapmaya, Fenerbahçe takımı da bağrından çıktığı Kadıköy'e ait olmaya devam etsin. Bence!